Verovering van Duitsland begint voor Lisa del Bo in Tongeren

Print
Lisa del Bo krijgt platina. Wat eraan kwam, is een feit: van het album 'Best of the Fifties' gingen vijftigduizend exemplaren over de toonbank. De platina plaat wordt officieel uitgereikt op donderdag 8 februari tijdens een avondvullend concert in de Velinx in Tongeren. De hele Duitse muziekpers zal daarbij aanwezig zijn.
BR>
Vraag het maar na, platenfirma EMI-Duitsland heeft de hele 'Malpertuus' van Yvo Molenaers in Riemst al afgehuurd. Dat komt omdat 'The Best of the Fifties' in februari in Duitsland uitkomt en Lisa del Bo daar met alles erop en eraan wordt gelanceerd. Lukt het, dan volgt nadien 'Best of the Sixties', die bij ons eerst op de markt was.
«Deze zomer is Toman Rybnikar van EMI-Duitsland twee keer naar mijn concerten in Knokke komen kijken,» vertelt Lisa del Bo. «Hij was heel enthousiast, maar ik blijf daar altijd nogal nuchter bij. Eerst zien, dan geloven. Maar het was menens. Al de nummers die ik op de cd in het Nederlands zong, heb ik intussen opnieuw ingezongen in het Duits: 'Nooit op zondag', 'Sweetheart', 'Vaya con dios'.»
«Ik ben ook in Duitsland gaan kennismaken met die mensen. We hebben het hele programma doorgenomen dat ze hebben uitgewerkt voor februari en maart. Ze gooien er echt hun hele promotiemachine tegenaan. Het was ook hun idee om de Duitse muziekpers hier naartoe te halen om ze te laten kennismaken met mij en met mijn repertoire.»
Dat gebeurt ter gelegenheid van de voorstelling die Lisa del Bo op donderdag 8 februari geeft in de Velinx in Tongeren. Ze doet dat naar het model van de jaarlijkse concerten in Knokke, d.w.z. een avondvullend programma met uitgebreid orkest.
Die avond zal Lisa del Bo pas terug zijn uit Zuid-Afrika. Daar moet ze op 2 februari nl. naartoe voor tv-opnames voor de Duitse televisie. Het eerste Duitse programma waarin ze live zal te zien zijn, is 'Goldener Eins', dat op 19 februari vanuit Hamburg wordt uitgezonden.
«Ik zit op de rand van het nest,» zegt Lisa del Bo en ze is niet te beroerd om daar meteen aan toe te voegen dat ze er een beetje tegenaan kijkt. «Het wordt heel groot. Toen ik terugkwam van Duitsland vond ik het verrijkend en geweldig dat mij zoiets overkwam, maar tegelijk was het ook beangstigend, want stel dat het lukt. Niet dat het mislukt, maar dat het lúkt. Waar begin ik aan?»
«Iedereen weet dat ik graag zing, maar dat mijn gezin altijd voor gaat. Kan dat nog als je in Duitsland werkt en dagenlang van huis bent? Joske en de kinderen proberen me te overtuigen me dat ik me zorgen maak voor niks. We zijn groot genoeg, zeggen ze, we zullen het heus wel redden, laat deze kans niet liggen. Dan zal ik er maar voor gáán, zeker?»