Sfinx krijgt stortbad

Voor aanvang van het Sfinx-festival had programmator Patrick De Groote nog gesteld dat laarzen «enkel op de Hoge Venen» thuis horen. Helaas kreeg hij ongelijk. De festivalstart op donderdag en vrijdag had de graszolen op het Molenveld al tot moes herleid.

Koenraad NIJSSEN

BR>Na drie wolkbreuken op zaterdag was de festivalwei een indrukwekkende modderpoel. Terwijl in het centrum van Boechout kelders werden leeggepompt gingen de muzikanten gewoon door. En soms met heerlijke resultaten.

Ondanks de betrokken lucht nog veel volk op de 25-ste editie van Sfinks. Het hondstrouwe publiek wilde weer van een heerlijke macedoine van de wereldmuziek proeven. Ze bleven niet op hun honger zitten. De feestelijkheden voor het zilveren jubileum kregen een sterke Braziliaanse toets mee. Wie niet zo dol is op samba, kreeg met Lenine een heel andere kant van Brazilië voorgeschoteld. Deze zanger, gitarist, componist, arrangeur en producer mengde de voorbije decennia elementen van traditionele maracutadans, drums en westerse pop en scratch in een heel eigen mix. Kreeg met zijn energieke set de wei weer vol na de eerste wokbreuk. Sterk.

Op het uitstekend clubpodium bewezen de leden van het Zuid-Italiaanse La Moresea uitstekende muzikanten te zijn, maar hun optreden werd zeer gehinderd door technische problemen. Ronduit briljant waren dan weer de Afghanen van het Ensemble Kaboul (zie kader). Een jonge tombak-speler - een traditionele trom uit Centraal-Azië - had hun gezelschap pas 's morgens vervoegd. Hij kreeg zowel van zijn medemuzikanten als het publiek een grote onderscheiding voor zijn ingangsexamen, na een briljant trommelduel met de tablaspeler.

Chauffer la maison

Ook Afrika ontbrak natuurlijk niet. De duizenden bezoekers die tijdens de tweede stortbui hun heil zochten in de danstent werden heerlijk opgewarmd door de Senegalees N'Der.

Drie jaar geleden zette hij een kleine club in de Senegalese provinciestad Diourbel volledig naar zijn hand met zijn eigen versie van de Sene-rap. Intussen is hij een superster in zijn vaderland, rijdt hij in een jaguar en kleedt zich in duurste Italiaanse pakken.

Zaterdag ruilde hij zijn Armani voor een marabout-outfit en profileerde zich als de hogepriester van de authentieke M'Balax, de Senegalese pop. Consequent is het allemaal niet, maar N'Der en zijn schitterende Le Setsima-band pakken de tent meedogenloos in met een dampend optreden.

Laissons chauffeur la maison!

Terwijl Boechout onderliep, genoten een duizendtal gelukkigen van de passie en gratie van Miguel en Sonia Poveda, en Rosario Toledo. Het flamencotrio deed alle deelneemsters van de flamencoworkshop lekkerbekken. Open doekjes te over. Die waren intussen meer dan nodig om regenwater en slijk weg te vegen.

«Musiceren in Kaboel staat gelijk aan zelfmoord»

Vandaag roept Afghanistan beelden op van totaal gesluierde vrouwen en de meedogenloze Talibandictatuur. Zij verboden elke muziek in hun land en bestempelen feesten als «duivels genot». De groten van de van oudsher rijke Afghaanse muziek zochten hun heil buiten de grenzen.

Khaled Arman: «Musiceren in Kaboel staat vandaag gelijk aan zelfmoord. Sinds de Tabilan in de eerste helft van de jaren'90 aan de macht kwamen, vernielden ze instrumenten, snoerden muzikanten de mond en sloten concertzalen. Muziek is voor hen het werk van de duivel.»

«Nochtans heeft de Afghaanse muziek veel te bieden. We leven op een kruispunt tussen India, Pakistan en Iran, die allemaal rijke tradities hebben. Mijn vader Hossein - eveneens lid van het Ensemble Kaboul KN, deed in de jaren '60 het typische Afghaanse chason mee herleven. Nu proberen we in ballingschap die schoonheid te doen herleven. Afghaanse muzikanten uit de vier windstreken vinden mekaar. Deze muziek moet blijven leven.»

Aangeboden door onze partners