Tina maar eventjes 'Simply The Best'

Danst en zingt uw grootmoeder ook nog? Op Tina Turner lijkt de leeftijd geen greep te krijgen. Voor 70.000 Belgische bewonderaars was de 61-jarige rock- en souldiva dinsdagavond op de wei van Werchter

simply the best

. Voor de allerlaatste keer, want de doortocht paste in Tina's afscheidstournee. Mooi was het zeker, onvergetelijk niet.

Gunter JACOBS

BR>

Het overwegend oudere publiek dat voor Tina Turner naar Werchter was afgezakt, kreeg er bij wijze van opwarming nog een uurtje jeugdsentiment bovenop. John Fogerty, voorman van wijlen Creedence Clearwater Revival, stond voor het eerst sinds een eeuwigheid nog eens op een Belgisch podium en dat wist de menigte duidelijk te appreciëren.

Als voorprogramma moest de 55-jarige Amerikaan het zonder begeleidend spektakel doen. Geen probleem, ook tot de essentie herleid bewezen krakers als 'Bad Moon Rising', 'Who'll Stop The Rain' en 'Down On The Corner' hun tijdloze klasse. Terloops onderstreepte Fogerty subtiel dat hij en niemand anders 'Proud Mary' schreef. Jammer dat Tina Turner hem enkele uren later vergat uit te nodigen voor een duet.

Ook jammer natuurlijk, de kille temperaturen. Een droge maar grijze zomeravond nodigde de 70.000 gelegenheidsconcertgangers allerminst uit tot uitzinnige taferelen. Welke trucs tante Tina ook bovenhaalde, de massa stond erbij, keer ernaar en applaudiseerde beleefd. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat iemand op haar 61 nog steeds kortgerokt en op hoge hakken over het podium dartelt. Dat podium, vernuftig ingedeeld in verdiepingen, is er een om op verloren te lopen.

Voeg daar steekvlammen, vuurwerk en een uitschuifbare loopbrug aan toe en je krijgt een spektakel dat weinig of geen ruimte laat voor spontane momenten. Of toch? Voor een jongeman die op de voorste rij met een spandoek staat te zwaaien dat hij jarig is, heft Tina tussendoor spontaan een 'Happy Birthday' aan.

Muzikale wortels

De tot in de puntjes verzorgde show duldt geen dode momenten. Schermen wisselen live-beelden slim af met fragmenten uit videoclips. Maar steeds staat de muziek centraal. Twee uur lang schrijdt Tina Turner door haar veertigjarige carrière, uren waarin de ene hit de andere afloste; van haar prilste successen over de halve 'Private Dancer'-plaat tot de jongste cd 'Twenty Four Seven'.

Ze kan het zich daarbij veroorloven om al meteen 'River Deep Mountain High' en 'We Don't Need Another Hero' te grabbel te gooien. Verrassend legt Tina haar muzikale wortels bloot met een uitvoerige reeks interpretaties van soulklassiekers, van Sly & The Family Stone ('I Want To Take You Higher') en Al Green ('Let's Stay Together') tot Otis Redding ('(Sittin' On) The Dock Of The Bay, Try a Little Tenderness') en Marvin Gaye ('I Heard It Through The Grapevine').

Als klap op de vuurpijl volgen de onvermijdelijke meezingers 'Proud Mary' en 'Nutbush City Limits'. Afsluiter 'Twenty Four Seven' herinnert iedereen er nog even aan de nieuwe cd te kopen en dan zit het erop. Een vlekkeloze maar allerminst onvergetelijke show. Daarvoor ontbrak het aan een flinke schep opwinding. Tina Turner kondigde al vaker aan de podia vaarwel te zeggen. Deze keer doet ze er goed aan woord te houden. Want beter gaat ze nooit meer worden.