Rondborstige dames krijgen kil Peer aan het dansen

PEER -

BR>

Zondagmiddag was het oké, maar vrijdag en vooral zaterdag was het kil en koud in de tent in Peer. Gelukkig had programmator Misjel Daniëls enkele soulvolle dames op de affiche van het Belgium Rhythm 'N' Blues Festival gezet. Sista Monica, Candye Kane en Shemekia Copeland, elk voorzien van een stevig stel, euh...,

longen

, kregen de flink ingeduffelde toeschouwers aan het dansen. Een stuk beweging dat al wie niet wilde verkleumen best kon gebruiken.

Swingen zat er niet in bij

Tim Wheeler & The Soul Shufflers

. De linkshandige Texaanse gitaarbeul presenteerde een uur lang amechtig gebeuk, legde ter algehele verstrooing zijn Stratocaster in zijn nek en zong alsof ie drie verkoudheden tegelijk had.

Ook

Magic Slim

, met een erg vlakke set zonder uitschieters, en zaterdag-headliner

Johnny Rivers

konden niet bekoren. De levende legende begon twintig minuten te vroeg aan zijn set. Tijd die hij beter had gebruikt om fatsoenlijk te soundchecken, want het eerste kwartier was een rommeltje. Zelfs de klassiekers konden het daarna niet meer redden. Tegen het einde van 's mans concert was de tent nagenoeg leeg.

Elvis

Gelukkig waren er meer groepen waar we wel van genoten hebben. Zaterdag was het fijn in de tent vertoeven tijdens de aanstekelijke, poppy blues van de Nederlandse

Little Louis Blues Band

, en tekende

Elmore D

met ondere andere een song in plat Waals dialect en een cover van Ferre Grignard voor een van de absolute hoogtepunten van het festival.

Ook

Tee

was oké, al mag gezegd dat de groep nog moet roderen en dat sommige songs meer hun plaats in de set verdienen dan andere. Maar Mark Thijs liet ook horen dat hij de enige Belg is die kan zingen als Dave Alvin van The Blasters en dat hij ook op gitaar voor niemand moet onderdoen.

Zondag was het prettig ontwaken bij de traditionele deuntjes van

The Bo Weavil Blues Band

en konden we ook alleen maar genieten van de akoestische set van

Chris Thomas King

, met onder andere een luid meegezongen versie van 'Johnny B. Goode'. Perfecte prelude overigens voor de krachtig gekruide hillbilly van - ze hebben hun naam niet gestolen -

The Hillbilly Voodoo Dolls

. Het kwartet uit Minneapolis reeg power-country aan rock 'n roll en serveerde als uitsmijter een ode aan Elvis. De Dolls stegen met stip op de playlist van onze volgende barbecue.

Monstah

De eerste van de rondborstige dames die achteraf bekeken het voorbije festival beheerst hebben, was

Sista Monica

, zaterdag in de vroege avond.

This sista is a monstah,

had de bio ons beloofd en dat sloeg dan vooral op de grote scheur die deze Big Fat Funky Soul Mama kon openzetten. En het mag gezegd: als James Brown een vrouw was geweest, had ie waarschijnlijk geklonken als Sista Monica.

Candye Kane

, een heus Alpencollectief gehuld in een rood snooker-laken, is misschien geen muzikale hoogvlieger, maar de show van de voormalige porno-actrice blijkt telkens weer een klapper op festivals. Ideaal om even het slechte weer te vergeten.

Nummer drie in het bolle borstenbal was

Shemekia Copeland

, de amper twintigjarige dochter van Johnny Copeland. Zij maakte het feestje van de vrouwen moeiteloos af. De

good times

mochten als vanouds

rollen

, Shemekia blies met haar oerdegelijke band alle concurrentie op een hoopje.

Morgen leest u wat de twee headliners op zondagavond, Bill Wyman & The Rhythm Kings en Lonestar Shootout, er nog van bakten.

Teksten: Dietert BERNAERS

Foto's: ZUPP en Tony VAN GALEN