Zwemdokrock: Wisselvallige editie lokt te weinig volk

LUMMEN -

Miezerig weer, een pak andere festivals in hetzelfde weekend en een fuifgerichte affiche zorgden ervoor dat er anno 2000 niet zo veel volk kwam opdagen voor de 23ste editie van Zwemdokrock. De 4.000 festivalgangers die op twee dagen tijd de wei bezochten, zorgden bovendien pas laat voor de nodige sfeer. De stemming sloeg om met optredens van Janez Detd, De Heideroosjes en ABBA-klonen Bjorn Again. Het slotoffensief zaterdagavond in de dance-tent en een bijzonder geslaagde vrijdagavond droegen ook een enthousiast sfeersteentje bij. Toch vreesden heel wat mensen voor een mogelijk laatste editie van Zwemdokrock, al heeft het festival eerder al bewezen dat ze pechsituaties succesvol kunnen ombuigen.

Christof RUTTEN/Roel DAMIAANS

BR>

Geschmacksverstärker

weet na Rock Herk en Eurorock - jammer genoeg - wat het is om over een akelig kale grasmat te staren. Gehuld in een

oversized

trainingspak brulde Olivier Coumans 'Atomic Fuck', 'Horny Bitch' en 'Terrible Rash' door de boxen. Tijdens 'Blow Your Cover' ontpopte zich er een noise-Elvis vanonder de sportkleding die een vuile versie van 'I'm In The Mood For Love' neerpootte.

Geheel in contrast stond de vrolijke

happy happy joy joy

-poprock van

Fence

. Het speelplezier spatte van het podium, net als een wervelwind van lekkere nummers als 'Ultraboy', 'Mary Lou', 'Sportlife' en de Red Zebra-cover 'Can't Live In A Living Room'.

De Duitsers van

Seesaw

gaven er een ferme lap op, maar de strijd aangaan met het hemelwater is een op voorhand verloren strijd. Het publiek stoof naar de tent, 17 hardnekkige fans trotseerden moedig de stortbui.

Boerinnenbond

Hun concert van

The Sheila Divine

kon je opdelen in twee blokken. Eén saaie en drammerige helft en een best te pruimen-helft waarin eindelijk de hitjes 'Hum', 'Like A Criminal' en 'Automatic Buffalo' achter mekaar werden gespeeld. De band heeft afgelopen jaar een knap debuutalbum gemaakt, maar hun houten-klazen-live-act was niet boeiender dan een poppenkastnamiddag van de Boerinnenbond.

Geef ons dan maar

Janez Detd

. Met 'Beaver Fever' pakte 's lands grappigste punkband besmettelijk uit en de thermometer zou non-stop hoge waarden blijven pieken. Achterwaartse gitaarsolo's, een blazerssectie, de eerste crowdsurfers, 20 seconden 'Even Flow' van Pearl Jam. Noem maar op, de show was perfect en net datgene dat een glimlach op de verregende gelaten wist te toveren.

Ook

Reef

doet er, net als Janez Detd, alles aan om het publiek mee te krijgen. Maar het wil niet lukken met de op Rolling Stones-leest geschoeide oerrock. De sound staat als een huis, maar het publiek wil geen huizen kijken, maar doodgewoon

iets

zien. Alsof ie kan gedachtenlezen springt zanger Gary Stringer in het publiek. «Watch me, I'm one of these British hooligans,» klinkt het en hij begint meteen wild om zich heen te schoppen. Even volgen omstaanders zijn voorbeeld maar daarna was apathie opnieuw troef.

Paashaas

Na Jane'z Detd. zetten

De Heideroosjes

op hun beurt de wei op z'n kop. Zanger Marco Roelofs stuurt een kudde van 200 mensen weg voor een rondje lopen rond de P.A.-toren en ging surfend op zijn gitaarkoffer over de hoofden van het publiek een fles whisky ophalen. Muzikaal meebrullers van formaat als 'Time Is Ticking Away', 'Val Maar dood' en - na 10 jaar op verzoek van de hele weide - een ultrakorte versie van 'Ze smelten de Paashaas'. «Zo, en dan is de Paashaas nu dood en begraven.» De Roosjes mochten bissen en deden dat met een Ramones-medley.

Björn Again

zorgde vervolgens verder voor sfeer op de wei. Een polonaise trok zich op gang tijdens perfecte kloon-nummers als 'Mamma Mia' en 'Gimme Gimme Gimme'. Af en toe gebracht met een vettig hardrockrandje van gitarist Benny en soms met een coverknipoog naar andere bands als Steppenwolf en The Police. Alle dertigers, en ook de jongeren, amuseerden zich de pleuris.

Apollo Four Forty

opende met 'Lost In Space', het nummer van de gelijknamige sf-film. Halve hit 'Raw Power' sloot aan maar bood niet wat de titel beloofde en ook de wat uitgesponnen onbekendere nummers die daarna volgden, slaagden er niet in om de sfeer te behouden die daarvoor zo moeizaam was opgebouwd. Het was wachten op 'Stop The Rock' voor wat meer

Schwung

. Bisnummer 'Ain't Talking Bout Dub' oogstte nog wat beleefd applaus, maar al bij al viel Appollo Four Forty als headliner toch wel door de mand.

Slechts enkele rijen fuifbeesten bleven over voor

Pills

, het kleine broertje van Daft Punk. Begeleid door een zwarte zanger met gospelallures brouwde het Franse dancecollectief een aarig setje vol beats, acid-geluiden en een snuifje dub. Herkenning was er wel bij hitjes als 'Rock Me' en 'Love, Peace and Harmony', maar Pills had gerust meer volk en aandacht verdiend.

Aangeboden door onze partners