“We willen zo graag horen dat ze leeft en gelukkig is”

Waarom een kind van vijftien wegloopt? “Sarah is altijd een probleemkind geweest”, zucht haar vader. “Ze kan er niets aan doen. Het is haar overkomen. Soms zat ze zo erg te huilen op haar kamer, dat de buren kwamen aanbellen met de vraag mijn dochter gerust te laten.”

Sarah huilde niet zomaar. Ze had onnoemelijk veel moeite met de scheiding van haar ouders. “Sarah vond dat ik haar moeder en haar vader uit elkaar had gedreven”, zegt Els, André’s vriendin. “Het zat heel diep. Ze was amper drie, maar ze liet meteen blijken dat ze me niet aanvaardde.” Van toen al dacht Sarah waarschijnlijk maar aan één ding: vluchten van de dingen die haar overkwamen. Ze deed ook niets anders.

Vrijheid

De laatste keer was op 12 november 2007. Sarah rende door de keuken naar de enige mogelijke weg naar de vrijheid. Drie weken had ze in de gesloten instelling voor tienermeisjes in Beernem gezeten. Sindsdien heeft niemand nog iets van haar vernomen. “Althans, voor zover wij weten”, zeggen André en Els. “Uit Beernem ontsnappen is geen kinderspel. We denken dat ze daar hulp bij heeft gehad. Van haar tante uit Oostende, mogelijk. Die had haar vroeger al eens opgevangen. Daar was ze toen ook gaan lopen.”

Psychiater

Mogelijk is Sarah nu nog steeds op de loop. “Wat zou ze anders doen”, zegt André. “Toen ze nog een kleuter was en het al duidelijk werd dat er iets grondig mis was, heeft een psychiater ons verteld dat ze aan bindingsangst lijdt. Een gevolg van die onverwerkte scheiding. Het was een vicieuze cirkel. Het werd almaar erger, zeker toen ook haar moeder op een gegeven ogenblik liet weten dat ze haar niet meer wilde opvangen.”

Sarah voelde zich wellicht helemaal alleen op de wereld. “Ook bij ons thuis was er geen houden aan”, zegt André. “Ze kerfde met een stukje glas in de hand van haar broertje. Ze kerfde door haar eigen vel. Ze kwam voor het eerst in een instelling terecht. Waar ze wegliep. Om vervolgens weer te worden opgepakt, in een andere instelling te worden gezet, en weer weg te lopen. Tot ze een agent aanviel in Genk, die haar aanhield wegens drugsgebruik. Toen moest ze naar Beernem.”

Waar ze dus tien maanden geleden verdween. “We dachten dat we wisten waar ze was, maar we hebben haar nooit gevonden. In het weekeinde reden we vaak naar een paar steden van Vlaanderen, om in de stations of opvangcentra naar haar te zoeken. Ook al wisten we dat de kans klein was dat ze daar zou slapen. Ze had immers verteld dat ze haar lichaam verkocht, om aan geld te komen.”

“Mijn arme kind”, zegt André. “Ik blijf haar zoeken. Misschien zoeken we naar iets dat er niet meer is. Maar ik wil weten of ze gelukkig is, bij iemand. Eén teken van leven. Meer is niet nodig, om zelf opnieuw te kunnen leven.”

Gunter WILLEKENS

- Tien maanden geleden verdween Sarah Pepels. Het meisje uit Nieuwerkerken was toen 15. Over haar verdwijning werd tot nog toe gezwegen omdat er vermoedens waren over haar verblijfplaats. Begin deze week verspreidde Child Focus alsnog een opsporingsbericht. “Misschien zoeken we al een jaar naar iets dat niet meer is”, zucht vader André.

“Kinderen lopen niet weg naar iets, maar lopen weg van iets”

HASSELT - Child Focus heeft bijna één jaar gewacht om uiteindelijk toch een opsporingsbericht te verspreiden. “Omdat we er vanuit gingen dat ze zichzelf wel kon redden.”

“Sarah had heel duidelijk aangegeven dat ze wilde weglopen. Dat is geen onaangekondigde, onrustwekkende verdwijning. Als ze ontvoerd was, dan was dat opsporingsbericht mogelijk al veel langer verspreid”, legt woordvoerder Dirk Depover van Child Focus uit.

“We hebben de zaken aanvankelijk zeer discreet aangepakt om Sarah én haar familie te beschermen. Kinderen lopen niet weg naar iets, maar van iets. Als zoiets de media haalt, dan komen daar - vaak onterecht - de wildste roddels van”, klinkt het. “Er was ook een vermoeden over de verblijfplaats. Door een opsporingsbericht te verspreiden, liepen we het risico dat Sarah verder zou vluchten. Maar die denkpiste hebben we nu verlaten. Het is al te lang geleden dat er iets van haar is gehoord.

GW

www.childfocus.be/0496-44.93.57 of .58

HASSELT - De wachtzalen van de Vlaamse huisartsen zitten sedert deze week vol met niezende en hoestende jongelui. Vooral de schoolgaande jeugd is massaal van de kaart door infecties aan de bovenste luchtwegen.

“Het is een fenomeen dat zich vaker voordoet bij het begin van het nieuwe schooljaar, als de kinderen na twee maanden in de buitenlucht plots weer bij elkaar worden gezet in kleine lokalen”, zegt dokter Capone uit Genk. Ook in zijn praktijk is het een komen en gaan van snotterende patiënten. “Het zijn veelal banale, virale infecties die zonder behandeling zouden kunnen genezen.”

“Doorgaans steken die verkoudheden de kop op na de derde schooldag, en blijven ze terugkomen tot de winter een eind gevorderd is”, gaat dokter Simon Lenaerts uit Peer door. “Zonder medische behandeling gaat de verkoudheid over na enkele dagen tot een week. Kinderen kunnen er twee tot drie dagen echt ziek door zijn en zelfs koorts maken.” Als het om een virale infectie gaat, kan u die het best gewoon uitzieken, weet Katrien Lagrou, virologe aan de KULeuven. “In geval van oor- en keelontstekingen is antibiotica aangewezen.”GW