Wet schijnhuwelijk leidt tot willekeur

Print
De wet op de schijnhuwelijken is vaag. Hij geeft aan de ambtenaren en het gerecht veel ruimte voor interpretatie. Advocaten zien steeds meer gemengde paren die niet getrouwd geraken.
Volgens de wet mag je met een illegaal trouwen om een duurzame relatie te beginnen, maar je mag niet met een sans-papiers huwen om hem aan documenten te helpen, want dan is er sprake van een schijnhuwelijk.

In een rondzendbrief van 1999 heeft de minister van Justitie tien indicatoren gegeven, die de huwelijksambtenaar kan gebruiken om te beslissen of het paar wel écht van plan is om lang samen te blijven. De lijst met indicatoren is niet exhaustief en de ambtenaar die eerst moet oordelen over de intenties van de verloofden, heeft de vrije hand.

De parketten hanteren dezelfde grijze criteria, de logica in de besluitvorming is zoek. Waar de Antwerpse rechtbanken over het algemeen de beslissing van de ambtenaar volgen, zijn de Gentse rechtbanken soepeler. Precieze cijfers bestaan er niet, de rechtbanken houden geen statistieken bij over schijnhuwelijken. Het is duidelijk dat de parketten niet dezelfde prioriteiten hanteren.