De stille kracht van Standard: Didier Ernst

SCLESSIN -

Het jaar 2000 startte voor voetbalminnend Luik als een groot aanhoudend feest. Alles gewonnen, 21 punten op 21. Het vurige Standard herwon de laatste weken zijn felheid, zijn ziel en zijn trots. «Heerlijk toch», glundert Didier Ernst. «Dit is waar iedereen hier al zo lang naar hunkerde. Eindelijk lijkt het te lukken. Geen ijl gepraat meer. Geen loze beloften. Maar een degelijk onderbouwd geheel met een bestuur dat zijn verantwoordelijkheid opneemt en een kwalitatieve groep uitbouwde met spelers die er honderd procent voor willen gaan. De massale steun van de supporters geeft ons bovendien vleugels.»

Annemie SNEYERS

BR>

Didier Ernst staat symbool voor de metamorfose van Standard. Na tien jaar trouwe dienst een boegbeeld, een uitstraling van stille kracht. Jarenlang vervulde deze rustige en bescheiden speler een schaduwrol bij de Rouches. Een onvermoeibare werker, nuttig, veelzijdig en gewaardeerd, maar toch eerder onopvallend. Een gatendichter wanneer de

vedetten

het lieten afweten.

«Zo ging het inderdaad heel wat jaren», bevestigt de nu 28-jarige kapitein. «Noch bij Waseige, noch bij Daerden of De Mos stond ik in het type-elftal. Maar tenslotte speelde ik ieder seizoen bijna alle wedstrijden op zowat elke mogelijke positie in verdediging of middenveld. Mijn speelkans hing voortdurend af van een schorsing of de blessurepech van een ploegmaat. Ik stelde geen eisen, vroeg niks. Ik was al blij dat ik weer bij de A-kern van Standard hoorde. Acht jaar geleden zag mijn voetbaltoekomst er een stuk somberder uit. Toen zat ik week na week op de invallerbank bij Boom dat recht op tweede klasse afstevende. Zowat heel de 25-koppige kern werd uitgeprobeerd, maar zelf kreeg ik nauwelijks een kans. In die periode dacht ik er vaak aan te stoppen. Veel alternatieven waren er echter niet met enkel een getuigschrift van beenhouwersgast op zak. Na dat rotseizoen viste Standard me gelukkig weer op.»

Met de komst van Tomislav Ivic veranderde de bescheiden voetbalwereld van Didier op slag. Plots kreeg hij te maken met een trainer die wel het volste vertrouwen in hem had. Maar het huidige seizoen startte weer in mineur met de vele turbulenties rond Ivic en het ontslag van Guy Hellers. De bedeesde Ernst werd aangezocht om de kapiteinsband over te nemen, maar hij liet die eer aan Mbo Mpenza. Tot ook die tijdens de winterstop vertrok. Ernst werd door de voltallige spelersgroep verkozen tot aanvoerder. Dit keer aanvaardde hij. «Mijn rijpingsproces is moeizaam en met horten en stoten gegaan», beseft Ernst. Misschien heb ik te lang te weinig in mezelf geloofd. Nu laat ik me ook offernsief gelden. Jean Thissen zei me:

Vooruit, je komt net als ik uit Verviers. We hebben hier een reputatie hoog te houden. Als je in schietpositie komt knal je gewoon naar doel

. Sindsdien maakte ik de twee eerste doelpunten uit mijn carrière...»

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer