Ironische Luc De Vos (Gorki) boort nieuwe thema's aan op 'Eindelijk vakantie'

HASSELT - «Kijk naar mij: ik ben 37 en zit ocharme aan mijn vijfde cd,» zucht Luc De Vos, mijmerend over de logge machinerie die een artiestenleven domineert. De zanger van Gorki die klaagt over traagheid, horen we dat goed? «Ik heb van thuis uit wel degelijk een arbeidsethos meegekregen, hoor. Een mens moet zijn hemel verdienen.» En dat doet Gorki nu met de nieuwe cd 'Eindelijk vakantie'.

Stef VANWOENSEL

BR>

Voor zij die vinden dat Gorki elke keer dezelfde plaat maakt: deze cd verschilt wel degelijk van de vier voorgaande. Niet dat je meteen muzikale anarchie moet verwachten. Daarvoor houdt De Vos teveel van eenvoudige popmuziek, «liedjes die je in de auto op weg naar zee kan meezingen». Neen: de vernieuwing is eerder thematisch.

De Vos neemt zelfs het woord

conceptplaat

in de mond. De oude thema's - heimwee naar de kindertijd, onmogelijke communicatie of liefde - leven in de marge nog, maar centraler staat de harde maatschappij van vandaag: een wereld waarin extreem-rechts en drugs opkomen, en die mensen tot wanhoop, paranoia en waanzin drijft.

XTC

De tekst van het liedje 'XTC' is in dat opzicht veelzeggend:

Ze zoeken naar olie/op de bodem van de kelder/Ze nemen die pillen zonder water/ik wou dat ik dat kon/de nieuwe bazen zijn harde jongens/de nieuwe bazen zijn tegen mij/maar ik heb water in mijn kelder/mijn voorraad voor later/als de woestijn naderbij komt/zit ik veilig op rozen/ik heb pillen voor de geest/en pillen voor mijn buik/de barbaren aan de grenzen/die kunnen mij niet raken

.

«Ik heb er de titel 'XTC' boven gezet, om duidelijk te maken dat het gaat over een drugsgebruiker, maar het kan over gelijk wie gaan,» zegt De Vos. «Ja, ook over mij. Ik heb vaak op de rand gestaan van een spiraal naar nergens. Ik was jong, deed niets en dacht dat ik gedoemd was mijn hele leven niets te doen. Die man die eeuwig naar de vloer staart in een ander liedje, dat ben ik. Letterlijk. Zonder de muziek zou ik nog altijd in die situatie zitten.»

'Eindelijk vakantie' is dus helemaal niet de hapklare brok vol zomerse gein die de titel oproept. De Vos' teksten over een vierde rijk, met mooiere auto's, blondere én slimmere meisjes neem je best niet te ernstig. «Mijn wereld van hersenschimmen,» noemt hij die, om later te verwijzen naar «de kanker in de botten van het feest».

Materialisme

«Ik lees in de krant dat er in Europa dit jaar 18 miljoen wagens verkocht zijn. Het gaat dus goed met de wereld, zeker? Neen, ik sta vaak met verbijstering te kijken naar hoe alles evolueert, schrik als een pastoor van het materialisme dat bij de mensen leeft.»

Waarna hij weer zijn best doet om niet over te komen als een doemdenker, en beklemtoont dat er wel degelijk ook mooie kanten zijn. Zoals het contact met zijn fans, die hij met geduld te woord staat.

«Ja, natuurlijk ga ik op festivals gewoon tussen hen staan. Enerzijds omdat ik ooit de journalisten ben gaan haten die met een glaasje wijn in de frontstage stonden, terwijl het gewone publiek zich nat liet regenen. En anderzijds omdat ik weet dat veel gasten van rond de twintig zich herkennen in mij. Net als hen weet ik ook niet goed hoe mijn leven aan boord te leggen. Dus ze mogen gerust tegen mij komen lullen. Mijn publiek bestaat gelukkig vooral uit mooie, jonge mensen, terwijl de rest van de wereld uit krankzinnigen bestaat.»

Krankzinnigen, zoals de uitgevers die eensgezind De Vos' debuutroman terugstuurden? «Het boek heet nochtans 'Leve de CVP', en moet dus al een bestseller worden wanneer tien procent van de CVP-leden het koopt. Maar nog wil niemand het uitgeven. Schrijf maar dat het boek 103 bladzijden dik is en vlot leesbaar. Misschien vind ik via de krant wel een uitgever.»

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer