Grootste hap uit duur ticket gaat aan concertpromotor zijn neus voorbij

Ticketprijzen voor concerten rijzen de pan uit. Maar schiet niet op de organisator. Evenmin zijn het de groepen die met het grootste deel van de koek gaan lopen. Links en rechts blijft namelijk veel geld kleven aan zaken waarbij u als concertganger niet meteen stilstaat.

Gunter JACOBS

BR>

«Een promotor verdient maar een klein percentage. De grootste hap gaat naar de artiest,» zegt Yo Van Saet van Rock Werchter, het bedrijf dat samen met zusterfirma's On The Rox en Sound & Vision het leeuwendeel van de buitenlandse artiesten naar ons land haalt. «Grote producties opzetten kost veel geld. Een artiest vraagt meer dan vroeger, maar heeft ook meer nodig. Tegenwoordig wil iedereen een behoorlijk podium, een degelijke licht- en geluidsinstallatie en de garantie dat de veiligheid voor het publiek in orde is.»

«De concertganger is bovendien veeleisend. Het publiek verwacht dat een show af is. Het moet altijd meer, groter en beter zijn. Maar grotere producties betekent meer mensen op tournee, meer toerbussen, meer eten, meer vliegtuigtickets, meer hotelkosten,... Daarbovenop doet de hoge dollarkoers er momenteel uiteraard ook geen goed aan.»

Nochtans weet een promotor waaraan hij begint. Verdient de concertpromotor dan minder goed zijn brood? «Rock Werchter doet het verre van slecht, maar het blijft zeer riskant. Aan groepen moeten we een garantie betalen. Halen we de

break-even

niet, dan scheuren wij onze broek. Nu en dan gaat er iemand over de kop. Goldsmith, de grote Britse promotor die onder meer Live Aid heeft georganiseerd, is begin dit jaar failliet gegaan. De reden is altijd: grote shows verkeerd ingeschat.»

Opmerkelijk: concerten van oudere artiesten kosten doorgaans meer dan die van debutanten. «Gevestigde waarden komen alleen nog buiten als ze iets kunnen verdienen,» zegt Van Saet. «Bij beginnende groepen moet de platenfirma een pak geld bijleggen voor hun tournee. Concerten voor jongere mensen proberen we zo goedkoop mogelijk te houden. Het speelt immers niet in ons voordeel dat we de ticketprijzen laten escaleren.»

De groep

Gaat de artiest dan met het grote geld lopen? Eric Didden, die als toermanager met dEUS en Evil Superstars heel Europa heeft doorkruist, ontkracht dat fabeltje. «Een groep op de baan houden kost veel geld. Alles wordt doorgerekend, tot en met de handdoeken die je wilt om tijdens het concert je zweet mee af te vegen. Een organisator geeft ons een overzicht van de lokale kosten. Daarin staan zowel de wc-madam en de poetsvrouw die 's anderendaags de zaal komt schoonmaken, als de security en de

humpers

die het materiaal klaarzetten.»

Maar hoeveel steekt Tom Barman na een concert in zijn zak? «Van elk verkocht ticket houdt de groep netto veel minder dan de helft over. Onze drie zelfstandige roadies, onze lichtman, twee geluidstechnici en de chauffeur kosten allemaal geld. Een eenvoudige toerbus slokt al snel 30.000 frank per dag op. Echt, soms kunnen we met onze gage nauwelijks de huur van de bus betalen.»

In onze buurlanden is de concertganger niet beter af. Alleen in Nederland wordt zijn bankrekening wat gespaard. In maart kan je Marco Borsato in Tilburg zien voor 50 gulden (930 frank). Kaartjes voor zijn Belgische shows kosten 1.100 frank. Reden voor dit prijsverschil: de Nederlandse overheid stopt haar zalen jaarlijks een subsidie toe. «Toch drukken we daarmee amper 10% van onze kosten,» zegt Frank Van Iersel, marketing manager van de Tilburgse concerttempel 013. «In Nederland heb je clubs met een vaste geluids- en lichtinstallatie. Kost ook geld, maar is goedkoper dan dat je dat allemaal telkens moet huren, opbouwen en afbreken.»

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer