«Hij jaagt ze op»

«Een hondenstiel is 't.» Pierre Denier, sinds een vijftal dagen de rechterhand van Johan Boskamp, zoekt met zijn ogen de bodem van zijn glaasje rode wijn. Het voortijdig ontslag van Jos Heyligen heeft hem geraakt. «Omdat hij er alles voor gedaan heeft», mijmert hij. En onwillekeurig gaan zijn gedachten nog verder terug. Naar Pierre Janssen destijds. «Ook een klassetrainer», zegt 'Pierke'. «Maar het maximum halen uit een groep, is soms niet eens genoeg. Nee, hoofdcoach worden, ze mogen het hebben. Laat mij maar werken in de schaduw. Bij Genk. Ook daar kan ik me nuttig maken.»

GENK Roger COX

BR>

Net op dat ogenblik stappen Brockhauser en Horvath het themacafé binnen. Brockie met de wijsvinger uitgestoken en de bekende grimas op zijn gezicht. «Hoofdcoach», grinnikt hij. Denier lacht. «Voor één wedstrijd. En dan nog», reageert hij. Inderdaad, met elk uur dat verstrijkt, begint het bij Boskamp meer en meer te kriebelen. «Hij gaat naast mij op de bank komen zitten», voorspelt Pierre. «En hij gaat zich niet kunnen inhouden, dat heeft hij al gezegd.»

Oorlog

De spelers van Racing weten intussen wat dat betekent. In de voorbije week heeft

Bossie

zijn bulderende stem niet bepaald gespaard. «Jos was een rustig type», vertelt Denier. «Aimé was iets ruiger. En Johan, tja, dat is... iets anders. Het eerste wat hij dinsdag in de kleedkamer zei, was:

als jullie geen duels gaan winnen, gaan we oorlog voeren in de kleedkamer

. Duidelijker kon hij niet zijn.

Ik gooi er alles uit

, gaf hij nog als uitsmijter mee.

Maar als de deur van de kleedkamer achter mij dichtvalt, is het voorbij.

Benieuwd of alle spelers die stijl kunnen appreciëren. Op training sorteert Johan in ieder geval het gewenste effect. Bepaalde jongens zijn wakker geschoten. Hij jaagt ze op. Duels winnen, de tegenstander vastzetten, hij wil pressing zien. En hij krijgt zijn zin. Ik heb deze week zelfs een speler moeten wegsturen van de training, omdat hij met een ander op de vuist ging. Dat zegt genoeg over de verbetenheid die de groep toont. Als ze dat in Moeskroen kunnen opbrengen, ziet het er goed uit.»

Al is Denier realistisch genoeg om te beseffen dat het ook anders kan uitdraaien.

«Nu is het vuur aangestoken», filosofeert hij. «Maar dat kan weer snel doven. Je moet ook voldoende talent hebben...»

Waarmee hij Heyligen, zoals dat hoort in zijn functie, indirect in bescherming neemt.

Spandoeken

«Wat ze van Jos ook beweren, hij heeft Genk nooit tegen zijn ware natuur willen laten voetballen. Hij probeerde er wel een vleugje techniek aan toe te voegen. Jammer genoeg is dat er nooit echt uit gekomen, dat moeten we durven toegeven. Het vervelende is dat hij vanaf het begin voor een onmogelijke opdracht stond. Hij moest Aimé doen vergeten, wat niet kon. Hij heeft verschillende moeilijke perioden doorgemaakt. In oktober bijvoorbeeld. Ik voelde dat er iets op til was, dat hij niet veel krediet meer had. Ook binnenskamers niet. Toen ben ik zelf haar het bestuur gestapt en heb hen op het hart gedrukt om geduld op te brengen. En wat gebeurde? Plots klikte het. Kreeg hij ook de spelers achter zich. Tot na nieuwjaar. Toen is het helemaal fout gelopen. Al blijf ik erbij, die spandoeken, die bijna gewelddadige reactie van een aantal supporters waren ongepast.»

Moeskroen-trainer Hugo Broos: «Hier panikeren ze nooit.» Blz. 24.

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer