WK veldrijden: Wiens brood men eet...

Print
Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Het gezegde is zo oud als de wielersport, maar zondag in Sint-Michielsgestel was het actueler dan ooit. Sven Nys had vooraf gezegd dat hij niet voor België maar voor Rabobank zou rijden. Dat hij de instructies van zijn rijke werkgever zou volgen. Er moest een Rabo winnen, wie ook. Nys hield woord.
BR>Maar hoe! Voor sponsor en ploegleiders is Sven nu allicht de lieveling. Voor ruim 10.000 Vlaamse supporters die naar Noord-Brabant waren gekomen om hem naar de wereldtitel te schreeuwen is hij een lafaard. Zij voelden zich - geef hen eens ongelijk - bedrogen door hun idool, en dat lieten ze duidelijk horen. Dit boe-geroep vergeet Nys in maanden niet.
In één uur reed Sven zijn imago bij de fans goeddeels aan flarden. Hoe eerlijk hij vooraf ook was niemand illusies te laten over zijn optreden, toch verwachtte geen mens dat hij zelfs geen poging zou doen voor zichzelf te rijden. Terwijl dat door zijn sponsor nochtans niet verboden was, zoals Richard Groenendaal achteraf stellig verklaarde. Tot halfkoers mocht ieder z'n weg gaan, tot halfkoers zou Groenendaal iedereen achterna gesprongen zijn. Ook Nys.
Maar Sven - nog maar 23 en nog geen tiende van het slecht karakter van een Frank Vandenbroucke - had daar een andere mening over. Hij ging al in de eerste ronde braaf opzij om plaats te maken voor de enige demarrage van het hele WK. Die van Groenendaal meteen de opvolger maakte van Mario De Clercq.
Kan je Nys kwalijk nemen dat hij luistert naar de mensen die hem royaal betalen om zijn sport zo goed mogelijk te beoefenen? Kan je Sven maandenlang bejubelen voor zijn rechtlijnigheid en eerlijkheid en hem nu onder de grond stoppen? Neen. Maar we hadden van hem wel meer persoonlijkheid en karakter verwacht om tenminste te trachten het wedstrijdverloop in zijn voordeel te sturen. Sven wist: de Rabo die eerst gaat, wint. Als hij dat niet zelf deed, was dat dan omdat Groenendaal zondag gewoon zoveel beter was?
Hoe ook, over dit WK wordt nog méér nagepraat dan over dat van voor 12 maanden in Poprad. Toch is er slechts één conclusie, en die hadden we al eerder gemaakt: het veldrijden van 2000 is het veldrijden van voor 5 à 10 jaar niet meer. Wedstrijden met professionele landenteams zijn ook in deze sport een belachelijk anachronisme sinds sponsors hun intrede deden. Zich de ziel uit het lijf rennen voor volk en vaderland is verleden tijd. Maar in een peloton van 200 renners valt dat natuurlijk minder op dan in een koers met 5 zegekandidaten, van wie er 3 dezelfde sponsor hebben.
Ethisch gezien is zowel de eis van Rabobank als de houding van Nys te veroordelen. In de sport moet elk individu tenminste proberen de beste te zijn. Maar als je het vanuit een economische invalshoek bekijkt, is een stout vingertje veel minder evident.
Tenslotte: de BWB komt wel wat laat als er nu nog aan Nys' oren wordt getrokken. Sven had zijn houding vooraf luidop bekendgemaakt. Als dat de bond niet zinde, had men toen klaarheid moeten scheppen. Desnoods door hem de selectie te weigeren. Maar dat zou nog een veel groter anachronisme geweest zijn.