Standard sluit Michaël Goossens weer in zijn hart

De terugkeer van Michaël Goossens naar Standard leek even op een wanhoopspoging van het Luiks bestuur. De vredige kerstperiode werd compleet overhoop gehaald door het overhaaste vertrek van de gebroertjes Mpenza. Standard werd plots geconfronteerd met een spitsenprobleem. Tot Michael Goossens in de deal met Schalke 04 betrokken werd en de Luikenaars behalve een smak harde Duitse Marken ook de in Gelsenkirchen overbodig geworden aanvaller konden binnenrijven.

Annemie SNEYERS

BR>

Net voor het afsluiten van de transfermarkt tekende Goossens zijn contract.«Mijn opdracht zal niet van de gemakkelijkste zijn,» verklaarde hij tijdens die memorabele persconferentie op de laatste dag van vorig jaar. «Er wordt van mij verwacht dat ik de Mpenza's doe vergeten. Er zijn eenvoudigere uitdagingen maar ik geloof erin. Ik wil bewijzen dat ik bij Schalke niet door gebrek aan inzet en kwaliteit naast de ploeg terecht kwam.»

Tien dagen na zijn 'retour a Liege' hielp Micha Standard met twee knappe goals aan de overwinning op Mechelen. Dat was precies wat de supporters nodig hadden om overtuigd te geraken. Ze droegen de verloren zoon meteen weer op handen en scandeerden massaal

Micha, Micha

net als vier jaar terug.

Michaël Goossens is weer thuis. Thuis op Sclessin waar hij als kleine jongen midden in de spionkop tussen de hevigste fans 'zijn' Rouches hartstochtelijk aanmoedigde. Waar hij als achttienjarige onder Arie Haan echt doorbrak en waar hij onder Waseige bevestigde. Italië wenkte en de jonge aanvaller waagde het avontuur in Genua. Een jaar later vervoegde hij zijn vroeger maatje Marc Wilmots bij Schalke 04. Na een eerste geslaagd seizoen kreeg hij daarna te maken met allerhande blessures. «Dit seizoen, hoewel weer volledig fit, speelde ik slechts met mondjesmaat,» geeft Micha toe. «Aan mijn conditie lag het zeker niet. Toen ik bij Standard de medische tests aflegde dwongen de resultaten ervan behoorlijk wat bewondering af. Over mijn inzet en mentaliteit kon evenmin geklaagd worden. Toch klikte het niet zo geweldig met trainer Huub Stevens. Echt veel vertrouwen had die niet in mij. Ik werd zo'n beetje de luxe-joker van de ploeg. In het beste geval mocht ik op het einde van de wedstrijd even invallen. Ik speelde er ook meer op de rechterflank dan in de spits. En ja, de goals bleven uit. Die toestand werd op den duur onhoudbaar.»

«Toen ik gepolst werd door Standard moest ik niet lang nadenken. Een andere Belgische club had geen schijn van kans gemaakt. Daarvoor ben ik in hart en nieren te veel echte

Rouche

gebleven. Ik krijg nu ook weer de gelegenheid op mijn favoriete stek in de spits te spelen. Met Mornar klikte het meteen. Wij kunnen tot een alom gevreesd aanvalsduo uitgroeien.»

Het kapsel van Michaël Goossens bleef vrijwel onveranderd, maar zijn wilde haren is hij kwijt. «Door mijn ervaringen in het buitenland ben ik een stuk rustiger geworden,» lacht het enfant terrible van weleer. «Mijn instelling is nu echt wel professioneel. Ik ben inmiddels gehuwd en vader van een dochtertje van een half jaar. Zo leer je vanzelf wat verantwoordelijkheid betekent. Ook naar de ploeg toe wil ik die volledig opnemen. Ik heb intussen geleerd dat een te individuele houding niet thuishoort in een ploegsport. Je knokt tenslotte samen voor het resultaat en als collectief kan je een pak sterker zijn dan de som van elf spelers. Dat was in de grote tijden trouwens het kwaliteitslabel van Standard. Dat willen we straks opnieuw bewijzen tegen Westerlo. Het wordt mijn eerste echte thuiswedstrijd sinds lang. Nieuw en vertrouwd tegelijk. Een moment waar ik alvast naar uitkijk.»