Bruno Versavel: "Geel moet beseffen dat ik het niet alleen kan"

DIEST -

Bruno Versavel en degradatievoetbal. Het blijft wennen. Niet in het minst voor Versavel zelf. Toch kan ook hij er niet aan voorbij. Geel - Sint-Truiden is de eerste zespuntenwedstrijd van 2000. "Een cruciale match. Winnen we, dan staan we voor een schitterende terugronde. Verliezen we, dan zouden we het wel eens heel moeilijk kunnen krijgen." Versavel is er klaar voor. "Eindelijk beseft Geel dat ik het niet alleen kan. Dat is alvast positief."

Wim Vos

BR>Bruno Versavel is de eerste om het toe te geven, hij heeft nog niet gebracht wat van hem verlangd wordt. Hij zoekt al het hele seizoen naar zijn beste vorm. Daarom deed dat doelpunt tegen Gent - "Pas mijn eerste competitiegoal voor Geel" - woensdag zo'n deugd. De voorzet van Delen was perfect, net als de controle en kapbeweging van Versavel. Even was de oude, zo makkelijk scorende Versavel weer opgestaan, leek het wel.

Bruno Versavel:

Laten we het hopen. Zowel ik als de ploeg hebben moeilijke maanden achter de rug. We wisten dat we zouden moeten knokken om ons in eerste te handhaven, maar dat we het zo moeilijk zouden krijgen, neen. Daarom is die wedstrijd tegen Gent zo hoopgevend. Bij de rust had het 0-3 kunnen zijn, zoveel kansen kregen we. Dat moet ons vertrouwen geven. Als we die lijn tegen Sint-Truiden doortrekken, moeten we geen schrik hebben. Dan moeten we zelfs de degradatie niet langer vrezen.

Dan moeten jullie wel dringend beginnen te scoren. 12 doelpunten in 18 wedstrijden is een laagterecord.

(zucht)

Ik weet het. Maar hoe los je dat op? Ik kan niemand iets verwijten. De jongeren doen wat ze kunnen. En Zefilho? Ik zie ook dat hij nog maar één keer scoorde. Maar hij staat er vooraan altijd alleen voor. Dat is voor elke spits moeilijk.

Ook Versavel zakt door de mand, luidt de kritiek in de Geelse tribunes, hij krijgt geen lijn in de ploeg.

Ik kan het toch niet allemaal alleen doen! Ik weet dat er veel van mij verwacht wordt, dat ik met mijn ervaring en voetbalintelligentie de ploeg naar een hoger niveau zou moeten tillen. Die verantwoordelijkheid ga ik niet uit de weg. Maar voetbal blijft een collectieve sport. Je wint met elf, je verliest met elf. Het publiek lijkt dat niet te beseffen. Zodra er iets misloopt, word ik met de vinger gewezen. Eén slechte pass en ze steken al een fluitconcert af. Soms lijkt het wel alsof ik niets goed kan doen.

(stilte)

De mensen begrijpen niet dat dat pijn doet, zelfs bij een speler als ik die bijna alles heeft meegemaakt. Zoiets vreet aan je vertrouwen. Weet je, de laatste wedstrijden van de heenronde was ik er door een blessure niet bij en plots werd alleen nog maar gesproken over Mols, Benediktsson, Zefilho... Versavel was blijkbaar van geen tel meer. Daar heb ik echt van in de put gezeten. Pas toen onze nieuwe manager, Dimitri Mbuyu, in interviews benadrukte hoe belangrijk ik was voor Geel, heb ik opnieuw vertrouwen gekregen. Hij beseft tenminste dat Geel mij nodig heeft.

Doet de trainer dat dan niet?

Ik weet het niet. Wie zegt dat?

Het gerucht dat het niet botert tussen Paul Put en jou doet al langer de ronde.

Bah neen

, dat is fel overdreven. Maanden geleden is er een klein incident geweest. Voor de wedstrijd tegen Charleroi moest ik, omdat ik net terugkwam uit blessure, eerst testen bij de invallers. Daar had ik het wat moeilijk mee. Intussen is die kwestie uitgepraat. Ik heb absoluut geen problemen met Paul Put. Integendeel, ik vind hem een heel gedreven trainer, die verrassend professioneel werkt en nu ook begrepen heeft dat Geel zich alleen kan redden als het uitgaat van de eigen mogelijkheden. Wat niet betekent dat we af en toe niet van mening verschillen. Maar op zo'n momenten besef ik maar al te goed dat hij de baas is en dat luisteren het beste is.

Na de wedstrijd tegen Westerlo, waar jij door een blessure niet speelde, uitte je nochtans hardop kritiek op zijn manier van spelen.

Dat was geen verwijt naar de trainer. In die wedstrijd kwamen we 2-0 voor. Op zo'n moment, vind ik, moet je realistisch zijn en in de eerste plaats zorgen dat je die drie punten veilig stelt. Desnoods met voetbal dat niet om aan te zien is. Maar nee, de ploeg wilde absoluut mooi voetbal laten zien en bleef aanvallen. Gevolg: we gingen met 2-3 de boot in. Op zo'n moment zie je dat wij, in tegenstelling tot Westerlo, routine missen, dat we niet die ervaring hebben om terug te plooien. Of de trainer dan niet moet ingrijpen? Misschien wel. Maar net als voor de meeste spelers is dit ook zijn eerste seizoen in eerste. Ik neem aan dat het voor hem ook vaak zoeken en tasten is.

(denkt na)

Al mogen zo'n zaken natuurlijk niet te vaak gebeuren. Tegen Westerlo gooiden we drie punten te grabbel, tegen Gent zat er meer in... Wie zo voortgaat, speelt volgend jaar in tweede."