Kiss My Jazz

Rudy Trouvé is ze nu wel zat, die vragen over zijn vorige groep dEUS en de Antwerpse scene. Met zijn eigen groep Kiss My Jazz had hij ook het een en ander te melden. 'Had', want zopas kondigde hij met een afscheidstournee het einde van Kiss My Jazz aan. Maar dat betekent niet per se een beknotting van zijn creativiteit. Trouvé heeft anders nog wel een aantal andere bands achter de hand. Vergeet ook zijn schilderwerk en plannen voor theater en film niet.

HASSELT Jacob HAAGSMA

BR>Een van de redenen waarom Rudy Trouvé destijds uit het succesvolle dEUS stapte, was dat hij «niet zo ontzettend veel van toeren» hield. Met Kiss My Jazz of zijn andere bands legt hij ook de nodige kilometers af, maar nooit zo ver en zo langdurig. En dan zijn er altijd nog de hel verlichte tankstations, die nachtelijke oases, die met hun benzine, snacks, snoep en drank de nachtelijke terugreis wat draaglijker maken.

«Ik ben vanaf mijn kinderjaren gefascineerd geweest door nachtstations,» zegt Trouvé. «Veel muzikanten zullen dat wel herkennen. Ik vind toeren leuk, tenminste als het niet langer dan veertien dagen duurt. En nachtstations zijn dan de lichtpunten onderweg.»Voilà, daar heb je meteen de uitleg voor de titel van de laatste cd van Kiss My Jazz 'In A Service Station', met als ondertitel 'a collection of service station truckdriving songs...'. «Het is inderdaad een thema op de plaat. We wilden een country-achtig gevoel, dat past bij dat idee van onderweg zijn. We hebben veel naar country geluisterd, dus dat is er nogal ingeslopen. Maar dan wel met een jazzy vingerafdruk.»

«Al die oude jazzplaten... Die fascineerden me, dat procédé wou ik eens uitproberen. Met twee micro's en geen overdubs. Dat is vooral een heel ouderwets opnameproces. Om toch een heel divers klankbeeld te verkrijgen, hebben we in verschillende ruimtes opgenomen. In een garage, in een huiskamer, een grote, klassieke concertzaal: de ruimte kleurde de muziek in. Bovendien heb ik het gevoel dat we steeds betere muzikanten worden. Dat houdt een gevaar in: dat het iets te glad wordt. Maar met een dergelijke manier van opnemen hou je een zekere ruwheid. Dat was het idee, die ruwheid cultiveren.»

Verzamelcassette

Nu is die ruwheid ook wel enigszins gegarandeerd door het vlottende ledenbestand van de groep. Op de plaat spelen een stuk of elf muzikanten mee, in wisselende combinaties van klein tot groot. En bij optredens is het altijd maar afwachten wie er nu weer uit de bus komen rollen. «Van een man of zeven ben ik vrij zeker, dat is de vaste basis. Verder weet ik het nog niet.»

Trouvé speelt op dit moment in een vijftal groepen, «maar dat varieert regelmatig». Op korte termijn kunnen we platen verwachten van Dead Man Ray en Goreslut. Verder wil hij het Lionel Horowitz-project uit de mottenballen halen, heeft hij net een reeks concerten afgesloten met een gelegenheidsgroep, deed hij de productie voor een bevriende band en wordt er nog een solostuk van hem verwacht voor een album op het Brusselse Sub Rosa-abel. En dat tussen de «nogal arbeidsintensieve» repetities voor de Kiss My Jazz-concerten door.

«Soms is dat lastig uit elkaar te houden, ja. Bepaalde ideeën kun je zowel met de ene als met de andere groep uitvoeren, maar in elke groep zitten toch weer andere mensen die hun eigen inbreng meebrengen. Bij al die groepen ga ik uit van het idee dat ik vroeger had, toen ik nog heel veel verzamelcassettes maakte. Welke muziek past bij elkaar? Puzelen met klanken. Kiss My Jazz is opgezet als een bandje met James White-achtige, harde funk, Chet Baker en de zachte country van een groep als Pavement.»

Kiss My Jazz speelt op 19/01 in Leuven (Stuc), 21/01 in Tongeren (De Velinx) en op 25 en 26/01 in Brussel (AB). Op cd: 'In A Service Station'.