Millenniumnacht in de Libische woestijn

Een verwonderende hemel vol sterren, tientallen rockende toearegs, 300 feestvierders uit België, Oekraïne, Italië, Zweden en Duitsland, en 3 Japanners voor de gezelligheid. Dat was millenniumnacht in de Libische woestijn. Mijn millenniumnacht. Organisator Marc Beuls zag alle voedsel geblokkeerd omdat de Libiërs de sleutel van de haven kwijt waren. Journalist Dirk Tieleman donderde onderweg van zijn motor. En de rest vroor zijn neus er haast af. Maar het kon ons allemaal geen zier schelen want woestijnmystiek, bedoëinengezelschap en vooral veel zand zorgden voor een onvergetelijk welkom aan 2000. En Wim Verstraeten deed daar nog een schepje bovenop, met de allereerste ballontocht ooit over Libisch grondgebied.

BR>

In het hartje van de Libische woestijn kan je geen last hebben van de millennium-bug. Dachten we. En inderdaad Y2K liet oase "moeder van het water" ongemoeid. Maar dat gold niet voor de Libische autoriteiten. Die leken vastbesloten zelf bug te spelen en zorgden ervoor dat een jaar voorbereiding stokte aan de grens. Alle materiaal voor het "year 2000 desert festival" - van podium en quads, tot dagelijkse voeding en toiletpapier - stond verzegeld in de haven van Tripoli, 900 km verder. «Euh, andere papieren nodig», klonk het de ene dag. «Meer controles», de volgende dag. Tot zelfs: «We vinden de sleutel van de haven niet.» Uiteindelijk, na 3 dagen kamperen zonder, arriveerde het boeltje, net op tijd voor millenniumnacht.

Ballon

Oudejaar in de woestijn - een idee dat voortsproot uit het brein van cameraman Marc Beuls - moest eigenlijk een anti-millenniumfeest worden. Om te bewijzen dat al die hype niets voorstelt. «De mens is maar een zandkorreltje in de tijd», aldus Beuls en Co. En waar kan je dat zandkorrelschap beter bewijzen dan in de Sahara, in Libië, in oase Um Almaa, moeder van het water. VRT-journalist Dirk Tieleman en ballonvaarder Wim Verstraeten waren in elk geval van de partij om het bewijs te leveren. Verstraeten wilde een nieuw record vestigen: de allereerste ballontocht boven Libisch grondgebied. «Ik wil graag op 1 januari 2000 vertrekken. Maar het lijkt me wat veel wind. Spijtig. De hele trip is toch een unieke belevenis geweest.» «Fantastisch», klonk het uit zijn mond op 31 december nog wat voorzichtig. Tot op 1 januari de wind ging liggen en Wim de lucht in kon. «Dag allemaal. Yeeah», riep hij vanuit de ballon, gelukkig als een kleine jongen.

Tieleman had minder geluk. Hij had de woestijntocht met de motor aangevat en was onderweg behoorlijk onzacht op zijn hoofd geland.

Wie ben ik? Waar ben ik?

Een beetje aangedaan arriveerde hij anderhalve dag later dan gepland, net op tijd voor 2000. «Ja, het is niet makkelijk geweest. Maar het was wel een ervaring.»

Rockende Bedoeïnen

En dat was het inderdaad, een ervaring. Leven in de woestijn. Overdag 25 graden, 's nachts een aangename 0 tot -5 graden. Nooit gedacht dat ik in de Sahara zou ronddwalen met 2 truien, 2 t-shirts, 3 paar sokken en een muts. Maar dat maakte het millenniumfeest in de oase er niet minder spectaculair op. Want wie doet het ons na: onder een - letterlijk - schitterend gesternte, mijlen van de bewoonde wereld, cous-cous geserveerd krijgen door Bedoeïnen, om dan met diezelfde toearegs 2000 rockend tegemoet te gaan. Aardig gezicht: tientallen tulbanden op het ritme van ondermeer de Houthalense artiest Remo Perotti, richting nieuwe millennium. Zonder overigens veel aandacht te besteden aan dat millennium. Geen aftellen, geen luidkeels geschreeuw. Eèn uur vroeger dan in België was het 2000 en amper een mens heeft het gemerkt in de Libische woestijn. Iedereen had het te druk - alcoholvrij, officieel altans - met genieten. Zelfs de Belgische ambassadeur kwam voor de fun een nachtje mee kamperen.

Tolk

«Ja het is goed geweest», knikt een koppel uit Herk-De-Stad, in de woestijn met hun braaf kindje van 2 en half jaar. «We zijn wel rond elf uur gaan slapen want ons zoontje kon zijn ogen niet meer openhouden. Maar ze hebben hier erg hun best gedaan. In de mate van het mogelijke.» Dat mogelijke was niet altijd veel. Toiletten bijvoorbeeld waren door onvoorziene problemen olievaten geworden, afgeschermd door zonneschermen. Erg handig in de wind. En ja, het eten zat vast in Tripoli. En - speciaal voor de Belgen - regende voor het eerst in jaren in de woestijn. «Maar iedereen is heel enthousiast. Ze hebben zelfs niet gemerkt dat we de douches vergeten waren. Hard gewerkt, maar het is echt goed meegevallen», knikt de Hollandse tolk en fixer Nawzad Tofec. Dat vindt ook de 73-jarige Vital Melotte uit Zonhoven die vrijwillig dagenlang met zijn truck de woestijn doorploeterde, voor het feest. «Ach waarom niet. Om het avontuur en voor Marc die ik al van vroeger kende. En de sfeer is gewoon tof. En het zijn heel aardige dames hier. Daar hou ik van, vooral nu ik de tijd heb als gepensioneerde. En het is eens iets anders om oudejaar hier te vieren.» Een unieke millenniumnacht. Inderdaad. Maar ik denk toch dat ik volgend millennium een warmere bestemming zoek dan de woestijn. Antartica, bijvoorbeeld.