«Ik ben vaak afgeschreven»

Het gaat weer goed met Marleen Renders. De Limburgse toploopster op de marathon is weer aan trainen toe na de voetblessure die ze in Berlijn opliep. Maar dezer dagen is het vooral feesten geblazen. De ene prijs valt haar na de andere in de schoot.

BRUSSEL Ronny CEULEERS

BR>

Gisterenavond onving ze het Vlaams Sportjuweel. Vandaag is ze favoriete voor de «Gouden Spike» als beste atlete van het jaar en ze is bij de drie genomineerden voor de titel van Belgische

Sportvrouw van het jaar

. In dat referendum eindigt ze volgende week dus in elk geval in de topdrie.

Veel eer na een wat vreemd seizoen dat slechts uit een korte topperriode leek te bestaan met een prima negende plaats op de 10.000 meter tijdens het WK in Sevilla (de beste plaats ooit door een Belgische atlete op een WK behaald, nvdr) en vooral de schitterende marathontijd een goede maand later, toen ze zich in Berlijn bij de marathontop hees met een chrono onder 2u24'. Ze is daarmee zesde in de wereld dit jaar en na de Roemeense Lidia Simon tweede Europese.

«Het lijkt er misschien op dat ik maar een paar maanden presteerde, maar dat klopt niet helemaal», aldus Renders. «Nadat ik hersteld was van de spierscheur die ik in de halve marathon van Berlijn opliep in het voorjaar, heb ik verschillende goede wegwedstrijden afgewerkt. Nadien heb ik stages afgewerkt in de aanloop naar Sevilla en ben ik weer naar Zwitserland getrokken om Berlijn voor te bereiden. Ik vind dat ik precies in die periode dan ook heel goed heb gepresteerd. Bovendien beschouw ik dit Vlaams Sportjuweel eerder als een beloning voor een carrière dan voor dit jaar alleen.»

Janssens

«In eigen land ben ik vaak afgeschreven. Elke keer als ik een zware blessure had, was het hetzelfde liedje. Ik had nochtans als juniore een wereldrecord gelopen, had brons behaald op de WK voor juniores. Dat bewees toch dat ik iets kon. Het is nu weer hetzelfde met Hans Janssens. Die jongen leverde een prachtige prestatie op het EK veldlopen. En toch hoor je weer van die negatieve kanttekeningen en opmerkingen. Hou daar eens mee op. Zet die jongen in de bloemen, bekijk het als een hoopvol teken voor de toekomst. Al dat negatieve gedoe werkt demotiverend voor de jeugd. Motiveer die kerel toch. Ik vond dat heel knap.»

«Ik kreeg ook kritiek. Twee jaar geleden op het WK in Athene nog omdat ik opgaf in de finale van de 10.000 meter. Maar ik hàd toen een voetblessure en ik sta nog steeds achter die beslissing, omdat ik anders de blessure verergerd had. Wie me die opgave verweet, kent me niet goed, want ik ben geen opgever. Toen ik als juniore op het WK in 1987 in de 10.000 m meeliep, ging ik gewoon achter Kristiansen aan. Buigen of barsten. Wie niet kan afzien, loopt op de marathon niet de chrono's die ik liep, maar pijn is en blijft een signaal van je lichaam. Daar moet je rekening mee houden. Dat heb ik in die negentien jaar atletiek wel geleerd.»

Renders wordt straks vlak voor Kerstmis 31 jaar. Ze ziet zichzelf nog een jaar of vier meedraaien, maar haar record is nu al zo sterk. Kan dat nog beter?

«Als ik in Berlijn niet misselijk was geweest, waardoor ik met een lege maag vertrok, had ik allicht nog beter gelopen. Maar die chrono is scherp, dat besef ik. Ik wil nog een jaar of vier meedraaien aan de wereldtop. Maar als het tegenzit en als het echt niet meer gaat, stop ik. Als ik enkel voor de centen moet gaan lopen, is het gedaan. Want ik wil er plezier aan blijven beleven. Daarom zal ik ook na mijn carrière nog gaan joggen, want lopen is een stuk van mijn leven geworden.»