Huger met Racing op zoek naar plaats in achtste finales Korac Cup

De onderbreking heeft hem goed gedaan. Zijn geblesseerde voet kreeg de rust die nodig was. Tegen Leuven leidde Michael Huger basketbalclub RB Antwerpen zaterdag weer als vanouds naar de zege. Woensdagavond in Litouwen wil de 29-jarige Amerikaan die prestatie herhalen, al beseft ook hij dat Racing uit de heenwedstrijd weinig vreugde te putten heeft.

Marc Vermeiren

BR>

Hoezeer hinderde die aanslepende voetblessure je de jongste wedstrijden?

Michael Huger:

Ik had altijd pijn. Mijn normale reacties werden erdoor aangetast. Dat sloopt een mens. Ook mentaal. Ik kende dan wel een handvol slechte avonden, maar gelukkig hield de rest van de ploeg het schip drijvend. We verloren bijna nooit zodat ik me niet schuldig hoefde te voelen dat ik hen in de steek had gelaten.

Neen, mijn zelfvertrouwen is niet geschonden door die slechte prestaties. Ik ben een behoorlijk zelfverzekerde jongen. Als ik tien shots mis, denk ik dat het elfde wel zal binnen gaan. Ik móét ook zelfvertrouwen en rust uitstralen. Een pointguard moet zijn team ook mentaal leiden.

They feed off of me.

De meeste spelverdelers hebben die eigenschap. Het is bij mij een kwestie van ervaring, van het geloof dat coach en maats in me hebben en ook van mijn New York-mentaliteit.

Je groeide op in Harlem, een van de wijken van New York.

Men smijt New Yorkers een pak dingen naar het hoofd. Luidruchtig, hard, intens, arrogant...

(grijnst)

Sommige zijn nog waar ook. In de buurt waar ik opgroeide, haalde je het niet zonder dat je kon knokken. Zowel fysiek als mentaal. Ik zag vrijwel dagelijks schietpartijen. In Antwerpen zie je zelden een lijk op straat liggen,

right?

Voor mij was dat vrij normaal.

Natuurlijk is zoiets de eerste keer behoorlijk schrikken, maar dat went. In zo'n omgeving is dat onvermijdelijk.

Everybody wants to be the man.

Als ik nu terugkeer naar huis, gedraag ik me heel anders dan in Antwerpen. Hier ben ik

easygoing

, ontspannen. In de

Big Apple

alert. Er is altijd van alles gaande. Mensen proberen je in de luren te leggen. Het leven dendert er voort. Daar heb ik leren strijden, iets waarvan ik nu gebruik kan maken.

Naast het veld ben je nochtans een rustige jongen.

Ik kan vrij gemakkelijk de

switch

maken tussen de intensiteit die je nodig hebt tijdens de wedstrijd en de rust van daarbuiten. Maar op het veld drijf ik op die attitude verder. Nadien... Wel, het is maar een spel. Zelfs met Ron Ellis (met wie Huger in een opstootje betrokken geraakte vorig seizoen, nvdr) ben ik na de match iets gaan drinken.

RB Antwerpen neemt dit jaar niet deel aan een kersttornooi. Ga je naar huis?

Tussen 24 december en 2 januari vlieg ik naar New York. Het is tien jaar geleden dat ik nog thuis was voor de feestdagen. De voorbije seizoenen had ik altijd maar drie dagen vrijaf. Ik zoek dan mijn vrienden op. De meesten ken ik al jaren. Mijn beste maat werkt bij MTV. Ken ik van mijn achtste. Het wordt leuk. Samen met hem en mijn familie de jaarwisseling vieren. Geen grote plannen, we zien wel wat we doen."