Daniel Kimoni benijdt ex-collega's Hellers en Bodart niet

Daniel Kimoni al ooit nors zien kijken? Wij ook niet. Wie niet beter weet, gaat er onwillekeurig van uit dat 'Kim' elke dag fluitend opstaat en 's avonds vergenoegd weer onder de wol kruipt. Waarna de slaap der gelukzaligen volgt. En toch, schijn bedriegt. De Genkse mandekker, die ook op het veld altijd 'lief' is voor zijn tegenstander, heeft zo zijn nukken. Althans, dat zegt hij zelf. Want de buitenwereld merkt er niks van. «Hoeft niet», vindt hij. «Als ik me niet lekker voel,moet ik in eerste instantie met mezelf in het reine zien te komen.» En dus blijft hij lachen.

Roger COX

BR>

28 jaar is Kimoni nu. Zijn vierde seizoen bij Racing Genk is halfweg. En aangezien hij nog een contract heeft tot 2003, zal hij niet snel andere oorden opzoeken. Waarom ook? Hij is zonder enige twijfel één van de

chouchous

van het Genkse publiek. Een rots waar je op kan bouwen. Iemand ook waar je nooit

miserie

mee hebt. Kortom, een modelprof.

Themacafé

Maar ook modelprofs kunnen al eens de mist ingaan. Dat ondervond Kimoni in de eerste maanden van dit seizoen. Hij bleef haperen in de startblokken en struikelde van de ene horde naar de andere. Het kostte hem eerst zijn plaats bij de nationale ploeg en nadien ook in de Genkse basiself.

«Wat er precies scheelde, weet ik ook nu nog niet», blikt Daniel achterom. «Gewoon uit vorm, zeker? Een andere verklaring heb ik er niet voor. Het was voor mij een compleet nieuwe ervaring. In de voorgaande jaren, bij Standard en bij Genk, haalde ik een constant hoog niveau. Plots was dat niet meer het geval. Ik zat ermee in, piekerde veel. In het themacafé blijven hangen na alweer een tegenvallende prestatie was de remedie tegen slapeloze nachten. Gesprekken met mijn vader en mijn broers Donatien en Serge beurden me op. Maar me echt helpen kon niemand. Ik moest zelf uit dat dal kruipen. De negatieve kritiek waar de ploeg in haar geheel mee overladen werd, maakte het er niet simpeler op. Maar uiteindelijk ben ik er toch bovenop geraakt.»

Waseige

Anderlecht was de

déclic

. Na twee weken bankzitten kreeg Kimoni in het Astridpark opnieuw een kans. Hij greep ze met beide handen. Het spitsenduo Radzinski - Koller kreeg nauwelijks een

poot

aan de grond.

«Ik moet toegeven dat de trainer veel geduld met me gehad heeft. Hij heeft me lang laten staan. Allicht ook omdat we al bij al veel punten pakten. Maar toen hij me aan de kant schoof, kon ik daar begrip voor opbrengen. Ik wist heel goed dat het maar een tijdelijke situatie zou zijn. Ik kon het voetballen niet verleerd zijn. Dat ik uitgerekend tegen Anderlecht weer opgevist werd, deed me deugd. Dat zijn zo van die matchen waarin je iets kan bewijzen. Het draaide goed uit voor ons. Sindsdien merk je dat alle spelers stilaan naar hun piek groeien. Ook ik speel opnieuw met vertrouwen. Hopelijk kan ik op dat elan verdergaan. Want ik zal geen gelegenheid onbenut laten om mijn verloren plaats in de nationale ploeg weer in te nemen. Ik heb Waseige destijds bij Standard nog gehad als trainer. Hij kent mijn kwaliteiten. Nu is het aan mij om via mijn prestaties bij Genk weer in zijn gunst te geraken.»

Jacob

Door de onwaarschijnlijke comeback die Racing maakte, heeft het zich opgeworpen als de belangrijkste challenger van Anderlecht voor de landstitel. Moet de ambitie niet stilaan worden bijgesteld?

«Ach, het seizoen duurt nog lang», houdt Kimoni de boot af. «Voor aanvang van de competitie werd een plaats in de top vijf als doel vooropgesteld. Binnen de spelersgroep zelf lag de lat iets hoger. We mikten op de eerste drie. We zitten dus perfect op schema. Of er nog meer inzit, zal de komende maanden moeten blijken. Tot nader order blijft het afdwingen van Europees voetbal de prioriteit. Ik kijk in eerste instantie achterom. We mogen Lierse en Club Brugge niet laten terugkomen. En mocht Anderlecht nog steken laten vallen, dan moeten we klaar staan om eventueel de fakkel over te nemen. Met het oog op Brugge-Anderlecht van volgende week is een zege in Mechelen dus een must. Al vrees ik dat we de drie punten daar niet op een presenteerblaadje krijgen. Gunter Jacob staat erom bekend dat hij een erg offensieve aanpak predikt. Maar na de recente pandoeringen zou het me niet verbazen dat KV wat behoudender gaat voetballen.»

Avontuur

Hoe dat duel ook afloopt, voor Daniel Kimoni staat één zaak als een paal boven water. Toen hij ruim drie jaar geleden Standard, vlak na de fusie met Seraing, de rug toekeerde en het pas gepromoveerde Genk opzocht, maakte hij een zeer gelukkige keuze.

«Ik stortte me toen in een avontuur waarvan je niet kon voorspellen hoe het zou aflopen», blikt hij tevreden achterom. «Als ik nu de balans opmaak, ben ik een diepgelukkig man. Bekerwinnaar, landskampioen, Europees voetbal. Wat kan ik meer wensen? Ik denk soms nog terug aan Guy Hellers en Gilbert Bodart. Toch twee klinkende namen. Wel, in vijftien jaar Standard hebben zij veel minder bereikt dan ik in drie seizoenen Genk. En wie weet wat ons nog allemaal te wachten staat?»