Irma Creten viert honderdste verjaardag

Print
In een lange rij stonden de genodigden vrijdag in het Hasseltse rusthuis Zonnestraal aan te schuiven om 'Bomma Irma', zoals Irma Creten door het leven gaat, te feliciteren met haar eeuwfeest. Aan haar zijde haar 'jongere' zus Flore, zelf 94.
Een sterk ras, de Creten-zusjes, maar daar is een verklaring voor. "Niet drinken, niet roken en opletten bij het eten." Bij die laatste bewering schiet de jongste zoon Guy spontaan in de lach.

"Ma heeft eigenlijk nooit samen met ons gegeten", schatert hij. "Ze kookte elke dag een complete middag met soep, vlees, groenten, aardappelen, echt niks te kort. Maar zelf kwam ze elke keer weer aan tafel met een grote tas melk en een paar beschuitjes. Nooit hebben we dat kunnen veranderen, tot we tien jaar geleden het OCMW maaltijden lieten brengen. Geloof het of niet, vanaf toen eet ze elke dag middag en ze eet nog alles op ook."

Elke dag krijgt Irma bezoek. Jos, Mieke of Guy, haar drie kinderen, passeren dagelijks, en verder loopt altijd wel een van de zeven kleinkinderen of de zeven achterkleinkinderen langs. "Dan babbelen we wat. Ma kan niet meer zo goed zien, en dat is jammer, want ze las zo graag. Boeken met 'trieste verhalen' las ze het liefst. Ze verslond romans en tijdschriften."

Kunstschilder
Irma verzeilde vanuit Wijer in Hasselt toen ze 15 was en als dienster bij kunstschilder Jos Damien terecht kwam. "Ze heeft er onze pa, Louis Wanten leren kennen. Het grootste gedeelte van hun leven hebben ze op het Kolonel Dusartplein gewoond. Pas drie jaar geleden is ma na een valpartij, waarbij ze haar heup brak, noodgedwongen naar De Zonnestraal gekomen. Maar ze is hier graag."

Irma was vooral een rustige vrouw, zonder veel uitspattingen. Sinds ze in De Zonnestraal woont, drinkt ze wel geregeld een Kriekske, maar zat zijn is niet aan haar besteed. "Hoewel", lacht ze. "Op de dag van de bevrijding ben ik twee keer zat geweest. We zijn ’s morgens beginnen drinken en ’s avonds dronken we nog. Vergeet ik nooit, net zo min als mijn eerste en enige rijles.

We gingen met de kinderen picknicken in een bos in Bolderberg en Louis wilde absoluut dat ik ook probeerde te rijden. Ik moèst gewoon achter het stuur kruipen. Ze hadden me uitgelegd waar het gaspedaal stond en weg was Irma. Maar toen ik recht op een boom afbolde, riep Louis 'remmen', maar ik gaf gas bij. De rit is tegen die boom geëindigd, maar al bij al viel de schade nog mee."