De 'golden boy' van Staaien

Odilon Polleunis (°1943) was veruit de begaafdste voetballer van de in Sint-Truiden

wereldberoemde

Polleunis-dynastie. Vader Toine, oom Dor, broer Jean-Paul, neven Etienne David en Nonneke Celis, allemaal verdedigden ze ooit de geel-blauwe clubkleuren van STVV. Maar, zoals gezegd, Lon stak er met kop en schouders bovenuit. Twaalf seizoenen lang was hij Mister Sint-Truiden. Als aanvallende middenvelder sleepte hij de Kanaries onder de bezielende leiding van trainer Raymond Goethals

BR>zowaar naar de titel van vice-kampioen in het seizoen 65-66. Enkel Anderlecht was toen onbereikbaar.

Vanuit het Astridpark kwam er nooit serieuze belangstelling voor Lon. Standard daarentegen stond enkele keren op de stoep. Maar steeds opnieuw hield Polleunis de boot af. Een gebrek aan ambitie deed hem

vastroesten

in zijn vertrouwde omgeving. Op en rond Staaien was hij populair, niet in het minst bij het vrouwvolk. Hij dronk er graag een pint met de vrienden en, niet onbelangrijk, de fans vielen niet over hem heen als hij eens een slechte match afwerkte. Zo had Lon het graag. Hij combineerde het voetbal trouwens met een job bij het Opzoekingscentrum in Gorsem.

Ondanks die

gezonde

levensfilosofie maakte hij in 1968 toch zijn entrée bij de nationale ploeg. In zijn eerste interland, tegen Oranje (1-2 nederlaag), scoorde hij meteen. En ook nadien bleef hij hard gaan. Zes goals in zijn eerste vijf interlands, hij was in heel België op slag een beroemdheid. Veroverde als eerste Limburger, uitkomend voor een Limburgse ploeg, de Gouden Schoen.

Door de contacten met zijn collega's van Anderlecht en Standard hoorde Lon wel regelmatig verhalen over - naar de maatstaven van die tijd - astronomische salarissen. En dus besloot hij op z'n 30ste toch te vertrekken bij STVV. Drie jaar lang maakte hij mee het mooie weer bij RWDM. De Brusselse club werd zelfs landskampioen in het seizoen 74-75. Daarna was het vet van de soep, even nog bolde hij uit in Tongeren.

Na zijn actieve loopbaan kwam Lon op de Stedelijke Sportdienst van Sint-Truiden terecht, waar hij nu nog altijd de kost verdient. Intussen zette hij ook enkele stappen in het trainerswereldje. Maar dat werd geen succes. Hij ging onder meer aan de slag bij zijn grote liefde STVV, bij Tilleur en Sporting Hasselt.

Palmares

Clubs:

STVV, RWDM, Tongeren

Titel:

in 74-75 (met RWDM)

Vice-kampioen:

65-66 (met STVV)

Gouden Schoen:

1968 (bij STVV)

Nationale ploeg:

22 caps, 10 goals. Eindronde WK 70 Mexico, halve-finalist EK 1972