Limbomania-preselectie in Zuid-Limburg vergeet te bruisen

SINT-TRUIDEN -

Moe. Dat waren we toen we zaterdagavond om iets over zeven De Manège binnenstrompelden. Trappelend talent en frisse groepjes waarin het rockvuur nog hevig brandde, zouden ons gaan wakkerschudden. Mis. De preselectie voor Zuid-Limburg was, op enkele uitzonderingen na, instrumentale Valium. Het makke zeshonderdkoppige publiek kon zo opdraven in de nieuwe 'The Return Of The Living Dead'.

Roel DAMIAANS

BR>

De vivisectie van het Truiense stadscentrum en een colonne Kanaries-supporters maakten het onmogelijk om tijdig te arriveren. Het Satansympathieke

Death's Bride

deed alle moeite van de onderwereld om zaal De Manège - gelegen naast een funerarium notabene - in lichterlaaie te zetten. Een gewild bruidje binnen het genre als we kenners mogen geloven. De zanger klonk op het einde alsof ie een prop schuurpapier had ingeslikt, muzikaal was het bij momenten hondsbrutaal en oerhard. Lucifer luidt de bruidsklokken.

«En dan nu de Berdien Stenberg van de alternatieve rock,» werd

BI.F.F.

aangekondigd. Overal gefronste wenkbrauwen, maar het werd al snel duidelijk. Een opgeblonken dwarsfluit was het weerhaakje waarmee BI.F.F. zich wilde verzekeren van een plaatsje in uw uiterst selectief geheugen. Was dit nu de perfecte synthese van Stenberg en op dEUS-leest geschoeide Limborock? Bwah, eerder de rockversie van de rattenvanger van Hamelen. «Er zijn te veel kunstscholen in dit land,» mopperde een niet nader te vernoemen jurylid.

Niet dat de wekker al afliep, maar het was wel tijd voor

Belgian Breakfast

. Net nadat wij een vegetarische hot-dog (dubbele portie zuurkool, geen worst) naar binnen hadden gewerkt. In het begin serveerde de groep eerder luchtige, voorzichtige zondagmorgenpop. Links en rechts opperde het publiek referenties. Wij onthielden «Phil Collins in zijn beginjaren» en «Ben Folds Five repeteert» en zagen dat de jonge toetsenist-zanger zijn talent toonde dat hij in het begin angstvallig verborgen hield. Belgian Breakfast is een goed gekruide ochtendomelet. Alleen mag die in het vervolg beter gepresenteerd worden. Met een blaadje peterselie bijvoorbeeld.

The Dodgems

daarentegen hadden geen presentatie nodig. De helft van de groepsleden had zijn torso gehuld in een Louis XIV-hemd. The Dodgems legden er vanaf het begin de zweep op en brachten een mix van Alice Donut, een snuifje Barkmarket en gitaren die soms te Pixiesiaans klonken. The Dodgems stonken naar oude motorolie, speelden even strak als een leren broek van drie maten te klein en plonsten in het vaarwater van obscure groepen als Demolition Doll Rods en The Lee Harvey Oswald Band. Lang geleden trouwens dat we nog een drummer zagen met een

Stars & Stripes

-bandana over de schedel gespannen.

Van retestrak naar de losse flodders van

Giggz

. De Bossen hebben bewezen dat er plaats is voor holderdebolderrock met vrouwelijke vokalen. Dat Ome Phoenix een zwak heeft voor vrouwelijke bassistes is geweten. Ook dat ie zijn koelbloedigheid wel eens durft te verliezen wanneer ze kortgerockt op het podium verschijnen. Maar nooit voor lang en daarom noteerde hij kryptisch

rommelig²

in zijn boekje. En ook nog

De Struiken

. «

Het Gras

zal je bedoelen,» lachte iemand. Nee, gras groeit niet in de winter. Giggz kan dat eventueel wel nog doen.

Mergelkrotten

«Uit de getto's van Riemst, hiphop en rap van

Rhymedealaz

.» Fruithop uit de mergelkrotten dus. Vanuit de coulissen klonk het «We present ya... dj Skippy.» Maar dj Skippy leek

born slippy

: de scratches lukten niet echt en het mixwerk was allesbehalve naadloos. De vuile blik van Skippy richting backstage verklaarde veel: iemand had zijn vinyl opgeboend met bruine zeep. Maar ze konden op onze sympathie rekenen. Vanwege de zinssnede «deeper than deep, like Eddy Murphy undercover...» bijvoorbeeld. De natte cement tussen de groepsleden werd hard en tegen het einde stond er een solide blok te rappen en verdiende Skippy zijn prefix 'dj' terug. Rhymedealaz gingen er met de publieksprijs vandoor.

Yearn

had de drummer van Stonedigger in bruikleen. Technisch erg sterk en een zangeres met een stem als een klok. Yearn dwong vooral bewondering af bij collega-muzikanten, maar was in hetzelfde bedje ziek als zovele Limborockers: de songs zijn oké, maar ze graven zich niet in je geheugen. Het talent is er, alleen moet het nog uit zijn ei breken.

De presentator vond een aankondiging van

Electrified

even overbodig als een handleiding bij een Bic-balpen. Een handleiding bij Electrified was wel op zijn plaats geweest. De groep is namelijk de reïncarnatie van Ex-Friend, bekend van Humo's Rock Rally 1996 alwaar ze de halve finale bereikten. De adoratie voor The Posies, Teenange Fanclub en Oasis vertaalt zich letterlijk in de poprock die Electrified over het publiek uitperste. Hoge stemmetjes en fijn gitaarwerk, maar soms iets te vlak om ons «Dit is het!» van de daken te laten schreeuwen.

U heeft er wellicht nog nooit bij stilgestaan dat het leven van een schoenmakerszoon niet al te makkelijk is.

Marco Zanetton

was Dinosaur Jr. zonder distortion, klonk als een loodvrije Sebadoh, als de ultra light-versie van Bob Mould of als Afghan Whigs waarin de motten lelijk hebben huisgehouden. Dat en een goede stem maakte van hem volgens ons een potentiële finalist.

Slaap kindje, slaap. Daarbuiten loopt een hallucinogeen schaap. Het was u misschien ontgaan, maar die laatste groep was ook een deelnemer. Namelijk het wild om zich heen freakend kwartet

Atra

. Een glansrol voor de gitarist die voortdurend in een verbeten gevecht verwikkeld leek met zijn instrument en de aloude kunst van het gitaardrummen een nieuw leven inblies. Atra hinkstapsprong tussen Nipponherrie à la Melt Banana, Ultra Bidé en Yona Kit, de freaknoise van The Flying Luttenbachers en rokerige loungejazz. Er zijn inderdaad teveel kunstscholen in dit land. Geeuw.