Benedictus XVI: Scherpste critici in Duitsland

Print
Joseph Ratzinger is de internationaal bekendste Duitse kardinaal. Een theoloog in het Vaticaan zei ooit dat sedert Maarten Luther geen Duitser de Kerk zo van zijn stempel heeft voorzien als de man uit Beieren.
Anderen noemen hem de 'chef-denker' in het Vaticaan. Zeker is, dat over geen enkele andere Duitse geestelijke de geesten zo verdeeld zijn als over Ratzinger. In ieder geval is het zo dat hij de meeste en scherpste critici in Duitsland heeft.

Reeds als kleine jongen wilde Ratzinger kardinaal worden. In 1977 werd hij gewijd tot aartsbisschop van München en Freising, en kort daarna tot kardinaal.

De grootste sprong in zijn carrière kwam in 1981, toen paus Johannes Paulus II Ratzinger naar Rome riep. De post van prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer was de koele en strenge denker als het ware op het lijf geschreven. Met de paus sprak Ratzinger Duits - maar ook voor het overige zaten de twee, wat geloofszaken betreft strikt conservatieve, mannen, op dezelfde golflengte. Of het nu ging over de veroordeling van kunstmatige geboorteregeling, het verbod van vrouwelijke priesters of de bevrijdingstheologie in Latijns-Amerika: het opperste oordeel in het Vaticaan droeg steeds de handtekening van de Duitser.

Nergens is de kritiek op hem zo scherp, zo verbitterd, als in Duitsland. Voor velen is de man met het ijsgrijze haar zonder meer het symbool voor dogmatisme en conservatisme. In veel landen wordt hij, niettegenstaande kritiek, echter gezien als een "bewaarder", hetgeen in tijden van dramatische maatschappelijke veranderingen, als een erkenning bedoeld is.