Joël Robert niet ontgoocheld over prestatie van de Belgen

Print
INDAIATUBA - De ene Joël die de andere troostte: het was mooi om te zien. Smets stond met tranen in de ogen aan de kant, schudde meermaals het hoofd. Hij kon niet geloven dat zijn motor nog maar eens het einde niet haalde. Team-manager Robert pakte de Desselaar in de armen. «Niet erg jongen, je hebt je best gedaan. Volgend jaar pakken we die trofee gewoon terug.»
BR>Joël Robert leed in het Braziliaanse Indaiatuba zijn eerste nederlaag als coach van de Belgische ploeg. Toch was hij niet echt ontgoocheld. «Het resultaat valt tegen, maar ik kan echt niet kwaad zijn op mijn jongens,» blikte hij gisteren terug op zijn derde Naties. «Ze hebben alles gegeven wat ze in zich hadden.»

«Als je puur naar het resultaat kijkt, is een derde plaats inderdaad te weinig voor België,» aldus de zesvoudige wereldkampioen. «Maar ik ben heel tevreden over mijn jongens. Zij hebben alles uit hun kas gehaald. Helaas werden Caps en Smets door pech teruggeslagen. Patrick was in de tweede reeks heel goed bezig, hij was aan een knappe inhaalrace bezig en had uitzicht op de zestiende plaats. Maar toen kreeg hij af te rekenen met een kapotte rem. Tja, daar kan je weinig aan doen. En Smets... tja, die ging als een razende tekeer in die laatste reeks. Zonder pech was hij samen met Everts van de rest weggereden. Daar ben ik zeker van. Weet je wat mij het meeste pijn deed? Toen Joël Smets begon te huilen. Tjonge, ik kreeg kippenvel toen ik hem zo zag. Een beer van een vent die weende. Ik kreeg er zelf tranen van in de ogen. Neen, ik kan mijn jongens echt niets verwijten. Heb je gezien hoe Everts hier weer reed? Een streling voor het oog, hé. Dat deed me echt deugd.»

Sfeer


«Deze Naties zijn met pech begonnen en ook met pech geëindigd,» blikt Robert terug. «Eerst was er al die poespas over het al dan niet deelnemen. De federatie had niet genoeg geld, er moesten sponsors gezocht worden... Het heeft ons echt veel moeite gekost om toch hier te geraken. Eens in Brazilië bleef het materiaal achter. Het was al sinds dinsdagmiddag vrijgegeven aan de douane, maar de organisator vertikte het blijkbaar om het naar het circuit te brengen. De motor van Everts arriveerde donderdag, die van Smets en Caps vrijdagavond om half tien. Toen moesten de mecaniciens tegen een razend tempo de moto's nog in orde brengen. Een heksenwerk. Intussen konden de piloten niet met hun motor trainen. Wat me opviel in die periode was dat ondanks dat hele gedoe, de sfeer in de ploeg heel goed was. Ze waren allemaal, rijders en mecaniciens, heel gemotiveerd om hier een goed resultaat neer te zetten. Helaas, zijn ze er niet in geslaagd om de trofee voor de derde opeenvolgende keer te veroveren. Volgend jaar dan maar.»