"Ik ga hier niet van zweven"

Print
"Eerst nieuwe kleren gekocht, maandag. En dan terug naar school." Voor Kim Clijsters begint eindelijk een nieuw schooljaar. Ondanks het feit dat zij zondag in Luxemburg tegen landgenote Dominique Van Roost haar eerste zege in een proftornooi behaalde, blijft de zestienjarige tennisster kalm onder die massale aandacht. "47ste sta ik nu. Een mooi resultaat. Maar ik ga er niet van zweven." Integendeel. Thuis, in haar slaapkamer, hangt een poster van tennisidool Patrick Rafter. En tijdens een tornooi kijkt Kim nog steeds met veel bewondering naar Martina Hingis, als die even een praatje komt maken. Of hoe bescheiden deze rijzende tennisster is.
BR>Uitblazen of van de overwinning genieten is er voor Kim sinds zondag nog niet bij geweest. Laat staan dat ze zich al een nieuw doel voor ogen heeft gesteld. Want nu ze van de 93ste plaats de topvijftig is binnengedoken, dichten kenners haar een schitterende tenniscarrière toe. "Natuurlijk wil ik ooit in de toptien staan, maar zover denk ik nog niet vooruit. De tornooien van Linz en Filderstadt zie ik wel zitten. Daar tegen de wereldtop spelen, is een mooie kans om te laten zien dat mijn vorige prestaties geen gelukstreffers waren. Maar dan moet ik eerst een wild card te pakken krijgen." Een wild card betekent gespaard blijven van slopende voorrondes. Zit dat er niet in, dan staan er tornooien in Bratislava en Azië op het programma. Maar eerst begint Clijsters aan haar nieuwe schooljaar topsport aan de tennisschool in Wilrijk.
"Tja, met de US Open heb ik de échte start op 1 september gemist. Gelukkig zit ik in een klas van zes leerlingen. Daardoor heb ik kansen genoeg om alles in te halen." Behalve vakken als wiskunde, fysica en chemie bevat de uurrooster van Clijsters in Wilrijk ook nog een stevige brok tennis. Maar te veel wordt dat laatste nooit. "Drie weken zonder tennis?" vraagt Kim verschrikt. "God, neen. Dan begint het al serieus te kriebelen. Als ik even thuis ben om uit te rusten, spring ik op de fiets of ik ga samen met de hond joggen." Een bezige bij, want als ze niet tennist, dan luistert Kim naar muziek of gaat ze winkelen. "Met coach Carl Maes ga ik tijdens de tornooien ook wel eens naar de film. En als ik met de Belgische vrouwenploeg op pad ben, duiken we een gezellig restaurantje binnen."
Om de top te bereiken, moet Kim het een en het ander laten. Dat doet ze met plezier. Als zestienjarige heeft ze zeker niet het gevoel dat ze iets van haar jeugd mist. "Als ik in het weekend kan, ga ik in Bree ook fuiven. En in het buitenland ontmoet ik op players parties échte tennissterren als Patrick Rafter of Steffi Graf." Twee topsporters die Kim erg bewondert en waar ze steevast een handtekening aan vraagt. "Dat ik op Wimbledon nog tegen Steffi gespeeld heb, vind ik te gek. Van die match heb ik alvast geleerd dat respect voor je tegenstander hebben, goed is. Maar je moet die bewondering op tijd aan de kant zetten."
Stilstaan bij het feit dat er op dit moment best heel wat mensen zijn die haar foto op de slaapkamer hebben hangen, doet ze niet. "Dat geloof ik niet. En als er toch iemand is met een foto van me tegen de muur, dan kan het alleen maar mijn oma zijn." Haar familie is de trouwste supporter van Kim. Zusje Elke liet zelfs haar eigen wedstrijden in de steek, om in Wimbledon voor Kim te komen supporteren. "Dat vond ik toch wel sjiek van haar. Het is ook fijn dat mijn vader me vaak begeleidt. Hij regelt de zakelijke kant en de interviews met tv of krant." Terwijl tennisfans nog nagenieten van de Belgische finale in Luxemburg, zit Kim nu voor enkele weken op de schoolbanken.
In september volgend jaar zijn het de Olympische Spelen in Sydney. Maar daar wil ze nog niet te veel aan denken, net zo min als aan de gewonnen auto en al dat prijzengeld. In november wil ze er staan in Filderstadt. En begin januari 2000 is het de beurt aan de Australian Open. Kim's doorzettingsvermogen laat alvast vermoeden dat ze met een verrassend resultaat van de outback gaat terugkeren.