«Zoals Ullrich»

Print
AVILLA - De Vuelta-eer die niet naar Jan Ullrich of naar Frank Vandenbroucke ging, wordt verdeeld onder een paar jongere Spanjaarden. Onder de kleine Roberto Heras die wel wat agressiviteit mist, maar snel klimt en goed tijdrijdt. Er is de populaire José-Maria Jimenez die schittert in de cols, maar in de andere disciplines niet eens de middenmoot volgt. Maar vooral goede punten voor Igor Gonzalez de Galdeano. Vooraf een behoorlijk renner, nu met twee ritzeges en de tweede plaats in het eindklassement de nieuwe hoop.
BR>
Vermits bijna de helft van het Spaanse peloton Gonzalez heet, wordt hij met zijn moedersnaam Galdeano aangesproken. Igor Galdeano is 25 jaar, een brok pure kracht, een rank lijf met stevige hefbomen die vlot draaien tegen de chrono. Zijn slottijdrit zaterdag ontgoochelde nochtans. Hij werd 7de, maar behield wel zijn 2de plaats in de stand. «Problemen gehad met mijn zenuwen. Ik heb nog niet veel meegemaakt in het peloton. Alles is nieuw, ik moet nog veel leren,» bekende hij, maar van tijdrijden houdt de Vitalicio-renner. «Bergop rijden valt ook mee, maar ik ben een krachtklimmer. Explosief met de pedalen spelen kan ik niet, in een bocht plots versnellen en doorgaan evenmin, maar ik kan wel lang een stevig tempo aanhouden. Zoals Jan Ullrich,» beschrijft Galdeano zichzelf.
Om dat te kunnen tonen heeft hij wel vijf kilogram lichaamsgewicht moeten verliezen. Daarvoor copieerde hij een beetje Miguel Indurain, de vijfvoudige Touwinnaar, het grote voorbeeld. «Ik wist van hem dat hij pas na flink vermageren over de cols geraakte. Vandaar dat mijn vorige winter een hongerwinter was,» lacht hij, maar de moeite was niet voor niets. «Ik ben een completer renner geworden. Zonder mijn kwaliteiten tegen de chrono te verliezen.»

Carte blanche


Igor Galdeano is een aparte kerel. «Hij slaapwandelt,» klinkt het in zijn ploeg. Zelfs in de Vuelta stommelde hij 's nachts af en toe door hotelgangen om even later weer rustig verder te slapen. De zondag is in de mate van het mogelijke heilig voor hem, want dan speelt hij trompet. Vijf jaar academie heeft hij achter de rug. En studeren doet hij ook nog: sportfysiologie, hij is laatstejaars.
Igor is groot en mager, hij lijkt timide, maar dat is uiterlijke schijn. «Deze Vuelta was er eentje van uitersten. Ik had niets verwacht, maar ik sta er nog van te kijken dat het uitgroeide tot een feest. Van Ullrich kon ik niet winnen, maar achter hem was ik de compleetste. Ik ben elke dag heel vroeg in bed gekropen, want ik wilde klaar zijn voor de opdracht van de volgende dag. Omdat elke dag bleek dat ik meer mogelijkheden had en dat wilde ik niet verprutsen,» glimlacht Igor.
De voorbije Vuelta was de eerste keer dat hij in een grote rittenkoers voor een topklassement koerste, aan de Tour deed hij nog nooit mee. «Maar dat is vanaf nu wel de grote droom. Ik ben nog niew in het peloton. Onbekend, onbemind, maar je moet ergens beginnen. Normaal was ik hier de persoonlijke knecht van Casero geweest, maar toen won ik met wat geluk de proloog. Het regende toen de beteren moesten fietsen, terwijl ik droge wegen onder de wielen had. Daarmee kreeg ik carte blanche

Bask


Igor Galdeano is de andere helft van een broederpaar dat koerst. Alvaro is drie jaar ouder, schuchterder, ernstiger, maar allebei zijn het, als echte Basken, solide kerels die niet gemakkelijk buigen. «Alvaro werd in 1993 prof bij Artiach, verhuisde in 1995 naar Euskadi en daar was toen ook een plaatsje voor mij. Zeg maar dat we spitsbroeders zijn. Zoals de twee Indurains destijds. Alvro en ik sliepen tot vorig jaar thuis op dezefde kamer, maar acht maanden geleden ben ik met mijn vriendin gaan samenwonen. Dat zelfstandig zijn, heeft zijn invloed gehad op mijn ontplooiing. Ik voel me al een tijdje goed in mijn vel. Mijn tweede plaats in de Vuelta doet daar nu nog een schepje bovenop,» glundert hij.