Franse revolutie

Print
L'etat, c'est moi. Deze uitspraak komt uit de mond van Louis XIV. De zonnekoning vereenzelvigde zichzelf gemakkelijkheidshalve met de Franse staat. Van valse bescheidenheid kan men onze zuiderburen inderdaad moeilijk beschuldigen. Ook op economisch vlak is Frankrijk jarenlang een geval apart gebleven. Nog in de jaren 80 werden een aantal bedrijven geprivatiseerd, vaak met desastreuze gevolgen. De Franse bankwereld ploeterde bijvoorbeeld jarenlang door het moeras en is pas de jongste jaren er bovenop geraakt. Ook andere industrietakken modderden maar wat aan. Liep het mis, dan kwam de staat wel tussenbeide. Met dat soort houding raakt men op de lange termijn uiteraard niet zo heel ver.
BR>De Parijse beurs zat jarenlang geprangd in een ijzeren keurslijf. De buitenlandse (lees: Amerikaanse en Britse) institutionele beleggers lieten deze markt maar liever links liggen. Van de bedrijfswereld ging weinig dynamisme uit en dat vertaalde zich in resultaten die in internationale context bekeken maar zo en zo waren. Van spectaculaire overnames was ook al geen sprake. De Franse staat had het niet zo begrepen op vreemde pottenkijkers en hield die daarom liever buiten de eigen keuken. Van een flinke dosis chauvinisme zijn de Fransen bovendien nooit vies geweest.
De jongste maanden heeft de Parijse beurs echter een ware metamorfose ondergaan. Een aantal fusies en overnames hebben de markt in rep en roer gezet. Er was op de eerste plaats de bankenoorlog, die besloten werd met de overname van Paribas door BNP. In de distributiesector sloten Carrefour en Promodès de rangen, in de oliesector wordt Elf Aquitaine overgenomen door TotalFina. Hebben we het daarmee gehad? Misschien wel, maar de kans lijkt toch klein dat alles al over en uit is.
Tot dusver hebben de Franse banken en bedrijven vooral toenadering tot elkaar gezocht. Van een belangrijke overname van een Frans bedrijf door buitenlanders is eigenlijk nog geen sprake geweest. Met het vervagen van de Europese grenzen zal ook Frankrijk buitenlanders moeten toelaten op het eigen grondgebied. Er kunnen dus nog spectaculaire bewegingen plaatsvinden, is het niet vandaag dan wel morgen of overmorgen. Dat de (kleinere) Franse bank CCF in buitenlandse handen zal overgaan, staat nu al zo goed als vast. Maar ook naar andere overnamekandidaten moet niet lang worden gezocht. Een kleine greep uit het lijstje met kandidaten: Société Générale, Danone, Peugeot, Renault, Sanofi-Synthélabo... De meeste van deze bedrijven hebben zich te lang blindgestaard op de eigen landsgrenzen en tellen op Europees vlak niet echt meer mee. Deel twee van de Franse revolutie is zich op een minder bloedige manier maar daarom niet minder spectaculaire manier aan het voltrekken.