«Geduld wordt meestal beloond»

Print
LOMMEL - Was het de spelers van Lommel na de puntendeling tegen Westerlo - ondanks een sterke prestatie en spetterend vuurwerk in de tweede helft - niet gegund om eindelijk nog eens een collectief feestje te bouwen, toch waren er ongetwijfeld een paar SK'ers die diep in de nacht met een uiterst voldaan gevoel tussen de lakens konden kruipen. Kim Grant, die zijn 27ste verjaardag met een knap doelpunt vierde, werd verrast door de aanwezigheid van zijn broer en enkele vrienden. Eerst een spandoek met happy birthday, Kim en daarna (wellicht tot in de kleine uurtjes) cheers. Mirek Waligora van zijn kant bewees het ongelijk van de dirigenten, die hem aan Roeselare wilden versjacheren, door een enig mooie, derde seizoenstreffer tegen de Westelse touwen te jagen. En dan was er ook nog Kris Vincken, voor het eerst dit seizoen aan de aftrap.
BR>
De 21-jarige Maasmechelaar leverde de assist waaruit maatje Grant de eerste gelijkmaker van Lommel puurde. Meer nog, hij speelde een dijk van een wedstrijd en won zowaar meer luchtduels dan de twee koppen grotere Louis Gomis. Klein van gestalte, groot van hart. Hoe komt het eigenlijk dat de kuitenbijter, die twee jaar geleden onder Walter Meeuws als een raket uit de anonimiteit schoot, in deze competitie zolang op zijn eerste volwaardig optreden heeft moeten wachten?
«Ik zou het eerlijk gezegd ook niet weten,» haalt Vincken de schouders op. «De trainer heeft me nooit uitleg gegeven, maar ik heb er zelf ook nooit om gevraagd. Hij gaf de voorkeur aan Wim Van Diest en die deed het goed op de rechtsachter. Dan kan je als speler maar één ding doen. Keihard blijven trainen en hopen dat je tijd wel weer zal komen.»
«Mentaal was het wel een erg moeilijke periode. Vooral omdat ik de vorige jaren met volle teugen van de keerzijde van de medaille heb mogen genieten. In tijden van tegenspoed ben je onbewust toch veel met de toekomst bezig en spoken allerlei vragen door je hoofd. Na dit seizoen loopt mijn contract af. De club heeft nog een optie op de volgende twee seizoenen, maar voor een invaller is het lang niet evident dat die gelicht wordt. Ik zag me in gedachten al mijn diploma van systeemanalist (hij studeerde toegepaste informatica, pd) ten gelde maken. Enfin, uiteindelijk wordt geduld dus toch beloond. Vorige week in Mechelen mocht ik invallen en tegen Westerlo stond ik tot mijn eigen verbazing én grote vreugde aan de aftrap.»

Van Diest


En Vincken was in zijn eerste wedstrijd meteen de uitblinker. «Als je de kans krijgt, moet je onmiddellijk proberen om die te grijpen (lacht verlegen). Anderzijds begrijp ik maar al te goed wat Wim (Van Diest) nu voelt. De verstandhouding tussen ons is prima, wij gunnen elkaar het succes. Het liep best lekker tegen Westerlo, maar wie zegt dat ik daarmee mijn stamplaats heroverd heb? Als de trainer komend weekend opnieuw voor Wim kiest, dan is het zo. Hij hakt de knopen door.»
Mag Lommel tevreden zijn met de puntendeling tegen Westerlo? «Tja, we hadden natuurlijk ook kunnen verliezen en dan was het nog erger geweest. Maar toch, na de 2-1 dacht ik het is in de sacoche. Laat je de winst toch nog uit handen glippen, dan geeft dat een bittere nasmaak. Na de wedstrijd waren we ondanks de hoopgevende verrichting allemaal een beetje down. Al heeft Westerlo dat punt zeker niet gestolen.»
Meestal spoelen voetballers zo'n kater weg met een stevige training. «Reken maar dat we dat gisteren ook gedaan hebben,» grinnikt Vincken. «Normaal lopen we op maandag een beetje uit en spelen we in de namiddag partijtjes. Nu was het in de voormiddag al stevig aanpoten. Namiddag eerst nog conditionele loopoefeningen en pas tot slot een partijtje. Ik ben er echt moe van.»