Arthur Numan met Glasgow Rangers terug in Eindhoven

Print
GLASGOW/EINDHOVEN - Dick Advocaat en Arthur Numan, het zijn twee handen op één buik. De een kan niet zonder de ander, zo lijkt het. Het is een voetbalpact voor het leven. Toen Advocaat de trainer werd van PSV en Numan nog zweerde bij een positie links op het middenveld, haalde de trainer de speler over zijn geluk te beproeven als linksback. Toen Advocaat vorig jaar bezweek voor de charmes (en het geld) van Rangers-president David Murray volgde Numan zijn trainer naar de Schotse havenstad. «Als iemand anders dan Advocaat de trainer was geweest, had ik niet gekozen voor de Rangers. Dan had ik nu bij Atletico Madrid gezeten.»
BR>
Arthur Numan (29) heeft geen moment spijt van die keuze. «De Rangers heeft toch iets van traditie, met een hele goede sfeer. De mensen zijn gemoedelijk en behulpzaam, ze staan altijd voor je klaar. Een beetje vergelijkbaar met PSV. Het voetbal leeft hier bovendien enorm, voor heel veel mensen komt het op de eerste plaats.» Rangers-tatoeages over het hele lichaam en ringen met het clublogo om de vingers, Numan kijkt er niet meer van op. «Er heerst hier een hele andere mentaliteit dan in Nederland. Bij thuiswedstrijden weet je ook niet wat je ziet: het hele stadion is blauw gekleurd.»

Knie


Hij tekende vorig jaar een vierjarig contract met daarin de clausule dat hij medio 2000 kon gaan en staan waar hij wilde. Dat voorbehoud heeft hij vorige week laten schrappen. «Naar de club toe vind ik dat wel zo netjes. Ik ben bijna een jaar uit de roulatie geweest, daarnaast heb ik het hier prima naar mijn zin.»
Nog maar net in Glasgow speelde z'n knie op. «In het seizoen voorafgaand aan het WK in Frankrijk had ik bij PSV al last van die knie. Na het WK ben ik na twee weken meteen weer aan de slag gegaan. Hup naar Glasgow, het ging allemaal in één ruk door. Twee dagen voluit trainen en al op woensdag een wedstrijd. Geen lullig oefenpotje, maar een beladen duel tegen het Ierse Shelbourne. In een vol Ibrox.»
Het was te veel van het goede. «Overbelasting ja, dat is de belangrijkste oorzaak geweest.» Hij neemt Advocaat niks kwalijk. «Ik was de eerste grote aankoop, dan kun je het niet maken op de tribune te gaan zitten.» Achteraf weet hij beter. «Het is net een weegschaal: je moet afwegen of het niet meer narigheid oplevert dan dat de club er beter van wordt. Op zeker moment blokkeert het lichaam. Dan is net als met een auto: als er geen benzine inzit, gaat-ie pruttelen.»
Eerst was het de knie, toen de enkel, gevolgd door een operatie in Geldrop, vervolgens een spierscheuring en een overbelaste achillespees.

Kop


De wedstrijd vorige week tegen Bayern was zijn eerste na zes weken. Zaterdag tegen St. Johnstone maakte hij de 90 minuten opnieuw vol. «De gedachte dat het weer mis kan gaan, zit in mijn kop. Het is daarom vooral nu belangrijk om fit te blijven en veel wedstrijden te spelen, zodat ik de scherpte terugkrijg. Tegen Bayern heb ik sober en ingetogen gespeeld. Heel bewust. Het was vooral van belang om het 90 minuten vol te houden. Alleen: de mensen hebben een bepaald beeld van mij en verwachten meteen dat ik weer de achterlijn haal. Dat kan dus niet.»
«Ik moet nu zorgen dat ik op mijn oude niveau terugkom, daarna komt de rest vanzelf. Ook het Nederlands elftal. Je wilt zelf altijd meer, maar op dit moment moet ik gewoon tevreden zijn met wat ik breng. Ik kan wel gaan rennen en vliegen, maar dat werkt alleen maar averechts.» De terugkeer in Eindhoven heeft voor hem iets speciaals, zegt de ex-aanvoerder van PSV. «Ik heb er zes fantastische jaren gehad, ik verheug me op het weerzien met de supporters. Voor beide clubs is het een cruciale wedstrijd. Wie verliest, haalt waarschijnlijk de tweede ronde niet.»