Versavel verbijt ontgoocheling na niet-selectie tegen Charleroi

Print
GEEL - Verbroedering Geel kan maar niet winnen. Ook tegen het fel gehandicapte Charleroi ging er geen goal in. Opvallend is dat de slechtst scorende ploeg uit de competitie zonder zijn twee creatiefste spelers - Zefilho en Versavel - aan de match begon. «Ik ben fysiek nochtans sterker dan bij Anderlecht», aldus Versavel.
BR>
Versavel stond zondagavond zelfs niet op het scheidsrechtersblad. Volgens trainer Paul Put was hij nog geblesseerd, Versavel zelf wilde wel spelen. «Ik wil geen amok maken», waarschuwt il Bruno. «Want als we nu al op elkaar beginnen te kankeren, mogen we het behoud in eerste vergeten.»
Toch moet de juiste versie hem van de lever. «Ik heb ongelooflijk veel pech gehad. Na mijn hand, moest mijn voet in het gips. Vorige maandag en dinsdag begon ik heel stilletjes te lopen. Donderdag trainde ik mee met de groep. De trainer vroeg me mee te gaan met de reserven naar Charleroi, maar de dokter vond dat medisch niet verantwoord. Hij zei: Het is best dat je geen risico neemt, zodat je zondag 100% fit bent. Testen was volgens hem niet nodig. Ik vond dat hij gelijk had. Maar de trainer zei: «Vrijdag gaat niet, dus zondag ook niet.»
Natuurlijk was ik zwaar ontgoocheld. Ik vond dat ik gerust op de bank had kunnen vertrekken. Maar ik legde me neer bij zijn beslissing. Hij is de baas en dat accepteer ik. Hij heeft in het begin van het seizoen gezegd dat hij geen vedetten nodig had. Wel, ik ben geen vedette. Ik heb me enorm aangepast aan de jongens. De groepssfeer is schitterend.»
Van een incident-Versavel is volgens hem dus geen sprake. Want Bruno is in Geel grootse dingen van plan. Zelfs de nationale ploeg en EURO 2000 sluit hij niet uit. «Ik lig er niet wakker van, maar ik blijf ambitie hebben voor de Rode Duivels. Fysiek voel ik me stukken beter dan bij Anderlecht. Ik heb in Italië en in tweede klasse heel veel geleerd. Als ik zo blijf spelen, weet je nooit. Misschien komt er ook belangstelling van grotere ploegen. Ik wil bewijzen dat ik eerste klasse nog aankan. En dat ik niet versleten ben. Maar mijn eerste doelstelling blijft Geel in eerste te houden. Ik heb na een schitterend seizoen Herentals op mijn eentje rechtgehouden. Het probleem is dat ik in eerste klasse mensen rond mij nodig heb. Die zijn er wel, maar er zijn er nog andere nodig. Ik verneem dat Geel met verschillende spelers, onder wie Emmers, bezig is.»
Geel degradeert niet, vertrouwt Versavel ons bij het afscheid nog toe. «We hebben geen ploeg om af te gaan. Maar het is wel tijd dat we punten pakken. We hebben maar twee keer verloren, maar met onze 5 op 21 staan we daar onderaan. We hadden zes punten meer moeten hebben. Geel zou beter één of twee keer verliezen. Als we daarna eens winnen, kunnen we tenminste een kloof slaan. De druk begint toe te nemen, met matchen tegen Aalst, Moeskroen en Anderlecht voor de deur. Ik heb het gevoel dat we te veel schrik hebben. Dat we het zelfvertrouwen missen om voor de drie punten te gaan. Als je iets probeert en het publiek fluit, is dat zonder slechte bedoelingen. Het wil daarmee zeggen: Probeer het nog eens, het zal wel lukken! Die boodschap moeten we nog snappen. We moeten meer in onszelf geloven. Dat was bij Anderlecht ook zo. Om de man te zijn, moest je iets riskeren.»