Blijlevens wint laatste etappe

MADRID - Eerst kreeg spurtertje Jeroen Blijlevens zijn zegebloemen van de laatste rit, dan werd het eindpodium vrijgemaakt voor Jan Ullrich. De 54ste Ronde van Spanje was immers de zijne. Goede zaak voor de Vuelta trouwens, die hiermee verlost geraakt van het imago een gezellig onderonsje te zijn van hele en halve Spanjaarden. Goed ook voor Ullrich die zichzelf bevrijdt van veel kritiek en achterklap. Hij is het nog niet helemaal, maar hij komt toch weer in de buurt van de renner die in 1996 de Tour won.
BR>
Ullrich deed zijn koppositie veel eer aan met zaterdag subliem de tijdrit te winnen. 's Morgens was hij met Rudy Pevenage het parcours gaan verkennen. Het regende toen pijpenstelen. De pandoering die hij namiddag uitdeelde mocht er zijn: 2'50" sneller dan Zülle, 2'57" op een opnieuw verbazend frisse Vandenbroucke.
Ullrich was een pletwals. Gonzalez de Galdeano, die zevende werd en daarmee zijn tweede plaats veilig stelde, werd halfweg al voorbijgeraasd door de gouden trui. «Omdat het parcours zich heel lastig aandiende, had ik niet diep durven opwarmen. Ik fietste een paar rondjes rond de blok, stapte voor een kwartier op de rollen, maar toen begon ik eraan. Het ging vlot, maar in de Tour zou ik er Lance Armstrong niet mee hebben geklopt. We zouden mekaar waard geweest zijn,» bekent Ullrich.
Koning Jan zit daarmee voor een flink deel weer op zijn troon. Hij mag ervan dromen om zijn plaats aan de absolute top opnieuw in te nemen. Zijn start in de Vuelta was onzeker, maar naarmate de dagen vorderden, bloeide hij open. «Ik was niet gekomen om te winnen, maar toch is het een heerlijk gevoel.»
«Ik heb geluk gehad dat Escartin uitviel en Olano opgaf, want in de cols was ik niet sterk. Daar nijpt bij mij nog het schoentje. Eigenlijk was ik tevreden van de voorbije dagen te kunnen volgen. Je hebt daar niet veel van gemerkt, want ik kon doen of er niets aan de hand was.»

Rustiger


De come-back van Ullrich is voor een stukje het werk van Rudy Pevenage. Wat Rudy zegt, gebeurt en dat miste zijn gevolgen niet. «Ik was door al die pech helemaal aan het wegzakken,» bekent Ullrich. «In februari moest ik met tandproblemen antiobitaca slikken op het moment dat anderen zich rodeerden voor april. Toen ik dan toch ongeveer klaar was voor de Tour, kwetste ik mijn knie in de Ronde van Duitsland. Door het dopinggeroddel toen in Duitsland, mankeerde ik de psychologsiche kracht om terug te vechten. Ik heb toen veertien dagen de remmen losgelaten. Ik ben naar een paar snelheidheidskoersen voor motoren gaan zien, de Tour volgde ik meestal via de samenvattingen 's avonds, maar zo kreeg ik mezelf weer bij mekaar,» zet Ullrich op een rijtje.
Fietsen is hij opnieuw beginnen doen tijdens de laatste Tourweek. «Maar het ging in die eerste weken zo slecht dat Peter Becker, mijn trainer, wilde verbieden dat ik de Ronde van Castilla e Leon reed, maar toen heeft Pevenage ingegrepen.»
«Het is een nieuwe Jan: rustiger, weg de stress, veel meer wedstrijden, meedraaien tot Lombardije. Het is de eerste keer in drie jaar dat dat gebeurt,» formuleert Pevenage zijn visie.
Vermits de Vuelta voor iedereen een weldaad is naar het WK toe, zullen ook de benen van Ullrich klaar zijn voor Verona. «Normaal blijf ik weg uit Parijs-Tours. Wat het in Verona wordt, weet ik niet, maar ik zou op het podium willen. In de tijdrit, maar ook in de individuele wegrit.»