STVV pakt met mes tussen de tanden verdiend eerste driepunter

Print
SINT-TRUIDEN - «Polleké, Polleké, Polleké.» Het was lang geleden dat de Truiense spionkop zijn trainer nog eens in de bloemen kon zetten. Het was negentig minuten lang afzien, maar die eerste, verlossende zege is eindelijk binnen. Een zucht van verlichting ging bij het laatste fluitsignaal van scheidsrechter Jordens door Staaien. De spelers bouwden nog eens een feestje in de kleedkamer, Poll Peters had weer een gezond kleurtje op de wangen. «We beseffen maar al te best dat het voetaltechnisch nog veel beter kan. Maar dat was voor één keer niet belangrijk.»
BR>
STVV-Harelbeke was inderdaad geen hoogstaande partij voetbal. Daarvoor werd te veel balverlies geleden en te vaak de lange bal gehanteerd. Maar vervelend was het op geen enkel moment. De doelmannen Belic en Camara werd geen seconde rust gegund en daar gaat het in voetbal nog altijd om.

Blij


Met voorsprong de beste man op het veld was Magelhaes da Silva Isaias. Hij koppelde zijn geniale flitsen en magistrale traptechniek aan een opvallende dosis vechtlust.
«Ik schrok wel even tijdens de rust, toen Isaias zijn ploegmaats in de kleedkamer begon op te zwepen,» vertelde Poll Peters.
«De schrik zat er bij ons nog te veel in, ik wou de jongens vertrouwen inpompen,» legde Isaias uit. «Ik hoop dat die angst nu eindelijk weg is. Ik ben blij voor de trainer dat we eindelijk gewonnen hebben. Hij werkt keihard, elke dag van de week. Net als de rest van de groep, wij verdienen deze zege. Ik ben ook blij voor Filip Fiers. Hij heeft zijn eerste goaltje eindelijk beet, er zal bij hem wel een grote last van de schouders vallen.»
Isaias moest vooral blij zijn voor zichzelf. Hij haalde negentig minuten lang een zeer hoog niveau. Dat is ruim twintig minuten langer dan in het verleden.
«Ik zit stikdood,» grijnsde hij. «Ik heb met Eric Roex en Jules Knaepen hard aan mijn conditie gewerkt. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen. De trainer had me uitdrukkelijk gevraagd niet te ver terug te zakken tussen Dierickx en Teppers. Ik moest dicht tegen de twee spitsen aanleunen en daar kan ik mijn kwaliteiten het best tot hun recht laten komen.»

Spirit


Andere uitblinkers in een competitief geheel waren doelman Dusan Belic - «Hij heeft zijn foutje tegen Anderlecht meer dan goed gemaakt,» dixit Peters - en de jongeren Delorge en Vangeel. Precies de drie spelers die Peters vorige week in de ploeg had gebracht.
«Door de verschillende blessures moést ik tegen Anderlecht wel enkele nieuwe spelers inbrengen,» vertelde Poll Peters. «Op zich was dat geen nadeel. Als het vertrouwen zoek is in een ploeg, heb je vers bloed nodig. Die jongens willen hun kans grijpen en brengen zo spirit in de ploeg. Vangeel en Delorge gaan het nog moeilijk krijgen, ze zullen ondervinden dat het ritme veel hoger ligt dan bij de invallers. Maar ze hebben het al schitterend gedaan. Vooral de tactische sterkte van Delorge heeft indruk op me gemaakt. Hij kwam heel goed naar binnen, waardoor we gesloten bleven voetballen. Dat is het grote verschil met enkele weken geleden. Rudonja én Fiers én Mertens én Isaias in één ploeg, dat is duidelijk van het goede te veel.»

Vertrouwen


De crisis op Staaien lijkt bezworen, Poll Peters kan in een serenere sfeer de uitmatch in Mechelen voorbereiden. Hij blikte nog even terug op de voorbije woelige weken, waarin hij aan den lijve ondervond dat een voetbalploeg leiden een stuk slopender kan zijn dan voor een klas staan.
«Vorig jaar liep alles vanzelf, nu maakte ik voor de eerste keer de keerzijde van de medaille mee. Dat is een leerrijke ervaring. Maar het vertrouwen van de mensen in mijn onmiddellijke omgeving heeft me getroffen. De mensen van het sportieve beleid hebben zich meteen achter me geschaard. Dat kan ik alleen maar appreciëren.»