«De bekroning van mijn carrière»

ZURICH - Niets is zo vergankelijk als de loopbaan van een voetballer. Vraag het maar aan Patrick Deman. Jarenlang was de nu 31-jarige doelman gedoemd tot een tweederangsrol. Maar eind vorig seizoen trok Stanley Menzo de Lisper-deur achter zich dicht. En zie Deman werd, ondanks de komst van Patrick Nijs, uit tot vaste titularis van Lierse.
BR>«Van de bank naar de leiderspositie in de competitie en de UEFA-beker: het geeft een zalig gevoel», vertelt Deman. «Hiervoor ben ik al die jaren blijven werken. Deze droom ben ik altijd blijven koesteren. De match in Zürich betekent de bekroning van mijn carrière.»
«Toch was dit mijn internationale debuut niet. Twee jaar geleden verdedigde ik het doel van Lierse in de Champions League tegen Sporting Lissabon. Toen waren de omstandigheden helemaal anders. Ik was slechts een overgangsfiguur tussen de pas opgestapte Vande Walle en de terugkerende Menzo. Nu krijg ik van iedereen het vertrouwen. Toen het bestuur en de trainer me voor het seizoen vertelden dat ik een echte kans zou krijgen, wist ik meteen het is nu of nooit. En ik heb mijn kans gegrepen. Toch kan ik me geen slippertjes veroorloven. Patrick Nijs staat klaar om mijn plaats in te nemen. Dat is de keiharde wet van het voetbal. Maar zo hoort het ook: concurrentie drijft een sportman naar topprestaties. Ik kan goed met die druk leven.»
«Zolang ik goede matchen speel, sta ik en niemand anders in de goal. Dat gevoel beleefde ik al lang niet meer. Van de acht seizoenen AA Gent zat ik er zes op de bank. In al die tijd ben ik slechts zes matchen basisspeler geweest. Onder Walter Meeuws verdrong ik Petry uit het doel, maar daarna raakte ik geblesseerd. Ik heb veel gemist, ja. Maar wat moet je als je reserve bent? Je kan stoppen of je kan alle moed bijeenrapen en verderwerken. Gelukkig ben ik als een gek blijven trainen. Ik besefte dat het lot van een doelman snel kan veranderen. De voorbeelden liggen voor het rapen: Jan Moons, Franky Frans, Frédéric Herpoel.»