«Er ontbreekt een schakel»

Print
SINT-TRUIDEN -Roger Vandegaer reist zondag met een bang hartje richting Brussel. De ploegafgevaardigde van STVV beseft dat zijn elftal een sportieve crisis doormaakt. En net nu zijn de Kanaries te gast bij zijn favoriete 'club' RSC Anderlecht. «Een afstraffing is het ergste wat ons ginder kan gebeuren,» zucht Vandegaer. «Ik ben echter optimistisch. Wie STVV kent, weet dat een stunt nooit ver weg is.»
BR>
«Ik groeide op in Evere, waar mijn vader eerst hoefsmid was en later ploegbaas in een draaierij,» zo frist Roger Vandegaer zijn geheugen op. «Wel, in Evere was de terminus van de tram. Zo spoorden mijn nonkel, die bij mijn ouders inwoonde, en ikzelf gedurende vele jaren met de tram naar het Astridpark. Anderlecht was toen en ook nu nog de grootste club van 't land. Ik herinner me nog alsof het gisteren was de periode met Henri Meert en Jef Mermans. Mermans, die was echt ongelofelijk, pure klasse net als later Paul Van Himst en Robby Rensenbrink. Toch vond ik Ludo Coeck de beste voetballer, die ooit in het paarswitte shirt rondliep. Waarom? Ik weet het echt niet, het is een gevoel.»
«Naar een wedstrijd van Anderlecht gaan kijken, was in mijn jeugdjaren hét hoogtepunt van de week. Nu gaan de jongeren in het weekend liever naar de disco's. Ze worden te zeer verwend en krijgen alles zo maar in de schoot geworpen. Het voetbalniveau is zeker, wat de techniek betreft, gedurende al die jaren achteruit geboerd. Het gaat nu sneller, dat is juist. Maar alles draait om het geld. Zelfs Anderlecht kan op dat vlak de concurrentie met het buitenland niet meer aan. Ons landje is commercieel gezien veel te klein.»

Kiekenfretter


Gedurende dertien maanden vervulde Roger Vandegaer zijn militaire dienst in Brustem bij Sint-Truiden. In die tijd trok hij 's avonds vaak naar de stad om er een stapje in de wereld te zetten. Het vervolg laat zich raden. Vandegaer leerde zijn latere echtgenote Mariette kennen, zette Brussel meteen uit het hoofd en vond via zijn schoonbroer een job als timmerman.
«Ik zag zo graag voetbal dat ik niet alleen naar het eerste elftal van STVV ging kijken maar dat ik zelfs naar de trainingen van de jeugd trok,» glimlacht Vandegaer. «Daar leerde ik 'Jef' kennen, ja, Jef Cleeren. In die periode was Jef trainer van alle jeugdploegen. Iedere snaak in Sint-Truiden, die ook maar één keer tegen een bal had getrapt, kende Jef. Hij plukte er de beste uit en trommelde ze samen op Nieuw Sint-Truiden. Daar is ook zijn politieke carrière begonnen. Het wekte nauwelijks verbazing dat Cleeren mij zo ver kreeg dat ik lid werd van het jeugdcomité. Makkelijk was het voor mij niet want als het slecht liep met STVV, werd ik uitgescholden voor 'Brusseleer' en 'kiekenfretter'.»

Pierre Leroy


Hoewel je het huidige Constant Vandenstockstadion nog moeilijk kan vergelijken met dat van dertig jaar geleden, is Vandegaer er nog steeds kind aan huis. Als hij naar Brussel reist, behoort een tussenstop in Anderlecht tot de geplogenheden.
«Dat is nu het verschil met bijvoorbeeld Club Brugge,» getuigt Roger. «Als ploegafgevaardigde word je in Anderlecht met open armen ontvangen. In Brugge is die ontvangst opmerkelijk koeler. Wellicht zit mijn vriend en collega, Pierre Leroy, daar voor iets tussen. Ik heb hem voorbije week in Brussel nog op het hart gedrukt dat hij dit seizoen niet moet rekenen op een geschenk van ons. STVV heeft de punten broodnodig. Weet je wat er is misgelopen? Na een goede Europese campagne is iedereen met teveel zefvertrouwen aan de competitie begonnen. Er kon STVV niets meer mislopen. Dat men te vroeg is begonnen, is gewoon larie. Het zit hem in het 'koppeke'. Met Gaëtan Englebert is de schakel tussen middenveld en voorlijn weggevallen, dat is ook een feit. Daarom vond ik het zo jammer dat het bestuur Dimi De Condé niet heeft aangetrokken. Hij kon die rol perfect overnemen en paste hier bij onze Haspengouwse mentaliteit.»