Seizoen voorbij voor uitgeputte Axel Merckx

Print
PRATO - Axel Merckx is gisteren uit de 4de etappe van de Transcanada, een rittenkoers van beperkt niveau in Canada, gestapt. Sinds zijn opgave in de Tour was dit Axels heroptreden, maar opnieuw liep het verkeerd. 4 dagen lang zwalpte hij mee in de achterste regionen van het peloton. Daarbij ging het van kwaad naar erger. Eergisteren was het einde al nabij. Axel verloor veel tijd, geraakte toch nog over de eindmeet, maar gisteren gaf hij er de brui aan. Doodmoe en leeg.
BR>«Zijn seizoen is hiermee afgelopen. Axel moet van ons geen enkele wedstrijd meer fietsen. Misschien rijdt hij nog een paar keer in België, maar aandringen heeft geen zin. Er zijn toch geen doelen meer na te jagen,» meldde een ongeruste Patrick Lefevere vanuit Prato. Terwijl één Mapei-ploeg in Polen fietst, een andere in Canada meedoet, leidt hij de derde equipe naar een reeks Italiaanse wedstrijden. «We begrijpen het niet meer. Die Transcanada is toch de Vuelta niet. Gisteren werd weliswaar op het WK-parcours van Montreal gekoerst. Een zware bedoening misschien, maar normaal zou dat een kolfje naar de hand van Axel zijn geweest, maar nu geraakte hij niet vooruit. Hij is in de tweede ronde uitgeput van de fiets gestapt,» zucht Lefevere.

Machteloos


Axel is normaal een bijter, een zwoeger. Afhaken staat niet in zijn woordenboek, maar toch gebeurde het. «Axel werkt zoals het hoort, hij doet er alles aan, maar het lukt niet meer. Na zijn opgave in Frankrijk is hij alle mogelijke onderzoekingen gepasseerd, maar nooit werd er wat gevonden. Noch in zijn bloed, noch in zijn spieren,» zet Lefevere op een rijtje. «Vreemd is dat zijn lichaam op geen enkele manier recupereert,» concludeert hij. «Zijn batterijen laden niet op. Eigenlijk reageert zijn gestel nergens meer op. Nochtans werd er voldoende gerust, maar bij de minste inspanning is zijn fysiek weer leeg. Dit is niet normaal. Er moet ergens een virus zitten, maar het probleem is dat we het niet vinden. We staan machteloos.»

Rustig blijven


Bij Mapei wordt geen enkele druk op Axel gezet. «Dat je voor een ploeg als Mapei koerst, wil niet zeggen dat er nooit wat kan verkeerd gaan. Renners zijn mensen, hé,» aldus Lefevere, die Axel de raad geeft van rustig te blijven. «Want paniek is een slechte raadgever. Hij moet rusten, veel rusten en niet meer de fout van vorig jaar maken. Toen hij in de winter veel te veel heeft getraind. Gevolg was dat hij vloog in maart, maar met de fameuze klop van de hamer in Parijs-Nice was dat voorbij. Achteraf was Axel nooit meer dezelfde.»