Agressie op spoedgevallen neemt toe

In Nederland zijn de voorbije veertien maanden 400 gevallen van fysieke of verbale agressie op de spoeddiensten gesignaleerd. Dat blijkt uit het Nederlandse 'Ziekenhuis Incident Registratiesysteem'. In België bestaat zo'n registratiesysteem niet, maar het probleem is hier minstens even groot en neemt nog toe.

Belga

Dat zegt professor Marc Sabbe van de beroepsvereniging 'Belgian College of Emergency Physians'.

In vijftien Nederlandse ziekenhuizen werden de voorbije veertien maanden vooral verpleegkundigen en veiligheidsmedewerkers het slachtoffer van agressie. Bij twintig procent van de vierhonderd incidenten ging het om fysiek geweld.

De Antwerpse spoedarts Luc Beaucourt extrapoleerde de cijfers naar België en kwam tot de conclusie dat in ons land zo'n honderdzestig personen per jaar op spoed slachtoffer zouden zijn van een incident met een ernstig letsel. Oorzaken van de agressie zijn volgens hem het stijgend druggebruik, het naar het aanvoelen van de patiënt tergend lange wachten maar ook de overbelasting van het verpleegkundig personeel dat hierdoor prikkelbaar is. Hij is voorstander van een 'effectief registratiesysteem' op de dienst spoedgevallen van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen.

Professor Sabbe van de beroepsvereniging van spoedartsen bevestigt het probleem. "Honderdzestig is waarschijnlijk nog een onderschatting", zo zegt hij. "Want het probleem is erg wijdverspreid en de agressie neemt duidelijk nog toe. Het is zelfs zo dat sommige ziekenhuizen, zoals St-Pieter in de Brusselse Marollen en het Antwerpse Stuyvenberg, de verbale agressie al zo gewend zijn dat ze ze als normaal zijn gaan beschouwen. Volgens hem zouden spoedartsen agressieve patiënten- wiens agressie geen medische oorzaak heeft- moeten kunnen weigeren.

Beaucourt zegt in De Huisarts dat hij meer iets ziet in de aanpassing van de infrastructuur van een ziekenhuis. Een alarmsignaal zou bijvoorbeeld kunnen waarschuwen voor een gewapende patiënt. Beaucourt pleit ook voor training van het personeel dat dan minder snel vatbaar is voor een mogelijke burn-out. Ook belangrijk is het persoonlijk onderhoud van de arts met de patiënt.