Urbanus selecteert het beste uit zijn oude shows

Print
GRIMBERGEN - 'Eindelijk vijftig!'. Urbanus zag er niet tegenop om die mijlpaal - op 7 juni jl. - te passeren. Naar aanleiding van zijn verjaardag heeft hij een vierdelige reeks gemaakt met materiaal uit twee oudere shows, aangevuld met fragmenten uit filmpjes uit die tijd, maar met een hedendaagse presentatie vanuit zijn zetel.
BR>«Ik heb af en toe zelf nog om die 'oude' grappen moeten lachen. Het ging wel traag, die oude shows gingen niet vooruit. Als je ze terugziet, vraag je je af hoe de mensen het in die tijd hebben volgehouden. In de nieuwe reeks hebben we de beste grappen gebundeld.»
«Ik heb me nooit laten inspireren door de actualiteit. Dat is nu mijn geluk: de grappen zijn zo goed als tijdloos. Ik bewonder iemand als Geert Hoste, die zich helemaal vastpint op de actualiteit. Als hij op het einde van de voorstelling buigt, dan kan hij meteen een deel van zijn programma weggooien. Bovendien moet hij hopen dat het slecht gaat met het land. Want hoe slechter het gaat, hoe meer grappen hij kan maken.»
Afgezien van 'Eindelijk vijftig!' zullen we het komende seizoen geen nieuwe shows van Urbanus te zien krijgen op tv. «De VRT is vragende partij. Maar ik ga vanaf 7 september tot in juli 2000 touren langs de Nederlandse theaters,» vat hij zijn agenda samen. «Ik heb er het afgelopen seizoen na tien jaar afwezigheid vlot de draad weer kunnen opnemen. Het was geen enkel probleem om de zalen te vullen. Ze hebben daar een veel steviger theatertraditie. Hier gaat maar 10 procent van de mensen naar de schouwburg, ginds is dat 25 procent. Eigenlijk ga ik voor een goed deel spelen voor mensen die vorig jaar niet aan een kaartje zijn geraakt. Mijn show heet 'Ik ben een plastic zaksken'. Zoiets horen ze daar graag. Ik pas me een beetje aan de Hollanders aan want sommige woorden en uitdrukkingen begrijpen ze daar niet. Een 'slaapkleed' wordt ginds dus een 'nachthemd'. Maar voor de rest is er weinig verschil.»

Dokter


Een combinatie van televisie en theater ziet hij niet zitten. «Ik heb dat tijdens 'RIR' ooit gedaan. Maar het was moordend. Overdag filmpjes draaien, vergaderen, overleggen. Als de anderen naar huis gingen, moest ik nog ergens gaan spelen. Dat was niet vol te houden. Ik had een longontsteking en wist het niet eens. Mijn dokter heeft me toen gewaarschuwd: als je zo voortgaat, krijg je iets aan je hart. Het is dus kiezen en dat is nu voor een tijdje weer het theater. Ik heb er trouwens weer zin in.»
Vreest hij niet om op een kwade dag zonder inspiratie te vallen? «Ik behoed me ervoor om contracten te sluiten die me verplichten tegen een deadline te werken. Pas als ik twaalf liedjes klaar heb, ga ik ermee naar de platenfirma. Over inspiratie mag ik niet klagen. Tot nog toe worden de grappen me gratis uit de cosmos aangereikt. Ik ben al zo lang met humor bezig dat ik een soort archief heb opgebouwd, ergens achteraan in mijn bovenkamer. Bij elke situatie is er een folderke dat eruit schuift.»
Ondanks zijn successen heeft hij ook vaak de wind van voren gehad. «Ik ben artiest geworden om me een vrije mens te voelen maar televisie is een gevaarlijk medium. Op zeker moment had ik het gevoel dat het publiek begon te dicteren wat ik moest maken. Ik heb eerder de neiging om koppig mijn zin te doen. Met 'Meer moet dat niet zijn' stond mij iets Monty Python-achtigs voor ogen. Maar de eerste drie afleveringen waren minder goed en ik was meteen afgeschreven, ook door de pers. Dat doet toch pijn want als artiest wil je natuurlijk dat de hele wereld je graag heeft.»

Wenen


Hij vertelt dat hij zelden naar anderen gaat kijken in het theater en dat hij ook zelden in de bioscoop komt. «Ik heb zopas 'The Matrix' gezien. Het verhaal is rap samengevat: pief poef paf, het scenario is af. Interessanter was 'La vita e bella' omdat de humor in die film is opgehangen aan schrijnende toestanden. En toch is het niet melig, daar heb ik trouwens een hekel aan. Iedere komiek weet dat humor het beste middel is om de mensen aan het wenen te brengen. Laat ze vijf keer lachen en je kunt heel makkelijk op hun sentiment werken. Zoiets zal ik nooit doen. Weet je welke angstdroom ik soms heb? Dat er me tijdens mijn werk iets overkomt en dat ik, verkleed als kanarie of goudvis, een zwaar accident krijg en in zo'n onnozel kostuum naar het ziekenhuis word gebracht waar ze dan mijn been moeten amputeren...»
Eindelijk vijftig! TV1, 21.50 uur