Bartolini: van invalide tot wereldkampioen

KOUVOLA -

Andrea Bartolini heeft in Finland de eerste wereldtitel uit zijn carrière veroverd. De Italiaan deed dat met stijl want hij pakte ook nog eventjes de GP-zege mee. Met nog één Grote Prijs voor de boeg (op 5 september in het Nederlandse Lierop) heeft hij in de 500cc-klasse een onoverbrugbare voorsprong van 66 punten op Peter Johansson.

Jürgen SCHROOTEN

BR>«Dit lijkt wel een sprookje,» glunderde Bartolini. «Eind vorig seizoen twijfelden sommige dokters of ik ooit nog zou kunnen rijden. Een klein jaar later ben ik wereldkampioen. On-ge-loof-lijk. Een droom die werkelijkheid wordt.»

«Tjonge, ik was enorm zenuwachtig voor de start,» zegt Bartolini. «Ik had zaterdagnacht geen oog dicht gedaan. Maar ik heb mezelf onder controle kunnen houden. Toen ik na de eerste reeks al zeker was van de titel viel al die druk weg en won ik zelfs de tweede reeks én de GP. En dat in het zand. Ik kan het nog niet geloven.»

Dijbeen

Het verhaal van de 30-jarige Italiaan lijkt inderdaad op een sprookje. Bij de start van het seizoen gaf Bartolini zichzelf weinig kans om wereldkampioen te worden. «Wat wil je. Na die zware valpartij in Namen vorig jaar (waar hij zijn dijbeen brak, nvdr) zag het er lange tijd beroerd uit. Ik werd onmiddellijk geopereerd in het ziekenhuis van Namen, maar achteraf bleek dat die ingreep mislukt was. Toen verschillende dokters me vertelden dat dit wel eens het einde van mijn motorcrosscarrière kon zijn, stortte mijn wereld in. Ik zat in de put, maar kwam dan in contact met dokter Costa die o.a. Mick Doohan tot tweemaal toe opereerde. Begin november heeft hij een nieuwe operatie uitgevoerd, half december kon ik weer wandelen. Maar meer ook niet. Ik heb sinds mijn crash in Namen nog geen enkele keer kunnen lopen omdat de pin in mijn dijbeen iets te lang is en tegen mijn bekken schuurt. In november ga ik opnieuw onder het mes en halen ze de pin eruit. Ik heb me dus het hele seizoen moeten behelpen met fietsen en fitness.»

«Conditioneel was ik dan ook helemaal niet zo sterk als voorgaande jaren. Misschien is dat wel één van de sleutels van het succes: omdat ik conditioneel niet in orde was, heb ik een heel andere strategie moeten hanteren. Vroeger vloog ik er altijd van in het begin volle bak in, nu heb ik de kat uit de boom gekeken. Rustig rijden, het kopje gebruiken, zeker geen gekke dingen doen... dat was mijn taktiek. Nu blijkt dat dat de juiste keuze was. Al moet ik er ook meteen aan toevoegen dat ik veel hulp heb gekregen van Joël Smets. Hij is de beste piloot, dat geef ik graag toe. Maar hij kreeg ontzettend veel pech te verwerken. Tja, dat hoort nu eenmaal bij onze sport. Ik weet wat het is. Ik rij al heel wat jaren op het hoogste niveau en ieder jaar opnieuw liep er wel iets mis. Eindelijk was het geluk eens aan mijn zijde.»

Bervoets

Volgend jaar krijgt Bartolini in het Yamaha-team het gezelschap van Marnicq Bervoets. «Een dream-team,» lacht

Barto

. «Bervoets is de ideale ploegmaat voor mij. Hij heeft dezelfde mentaliteit: een keiharde werker en een degelijke piloot. In Japan zijn ze bovendien volop bezig om de Yamaha te verbeteren, om extra

power

toe te voegen. Ja, ik denk dat we volgend jaar voor furore kunnen zorgen.»