Benefiet voor leukemiepatiëntje in Genk

Drie of vier dagen - niet meer - gaven de dokters Noureddine Manoun toen hij geboren werd. Inmiddels is de jongen 3,5 jaar oud, en aan zijn blinkende oogjes te zien, is hij nog lang niet van plan de strijd op te geven. Noureddine werd geboren met micro-encefalie, een hersenafwijking. Eind oktober kwam daar nóg slecht nieuws bij: de (te) kleine peuter lijdt aan acute lymfoblastenleukemie. Meteen de start voor een gevecht tussen leven en dood. Ook hét teken voor Rita Martens om met een benefietactie te starten voor de Genkse jongen.

jforier

Een doodnormale peuter, zo zou je denken als je Noureddine in de zetel ziet zitten. Zeker als hij uitbundig zijn brede glimlach - van oor tot oor - toont. Lachen is ook hetgeen het kereltje het beste kan. Jammer genoeg vrijwel het enige dat hij goed kan.

Zijn woordenschat beperkt zich tot 'mama' en 'papa' en lopen kan de driejarige enkel met de nodige ondersteuning. Af en toe komt uit het niets ook die onaangename reflex: dan straft de lilliputter zichzelf met een harde klap op het hoofd. Heel even kijkt hij dan verdwaasd op, maar seconden later is er weer die onweerstaanbare glimlach: niets aan de hand!

"Noureddines hersenen zijn tijdens de zwangerschap niet volgroeid," probeert mama Malika te verduidelijken. "Zijn hoofdje had bij de geboorte een omtrek van niet meer dan 26 centimeter. Hij heeft echt moeten leren eten. Hij kan nu nog altijd niet veel, maar toch al meer dan we ooit hadden durven hopen. Onze droom is dat hij op een dag zal kunnen lopen. Vandaar ook dat Noureddine al vanaf zijn geboorte kinesitherapie krijgt."

Een ongeluk komt nooit alleen, hoe groot kan een cliché zijn? Eind oktober kregen Noureddine en zijn ouders een tweede tegenslag te verwerken. De dokters stelden toen lymfoblastenleukemie vast bij Noureddine. Sindsdien verblijft de peuter vrijwel permanent in het ziekenhuis.

"Een chemokuur van zes maanden moet hij volgen. Dat loopt niet altijd van een leien dakje, maar nu gaat het weer beter met hem," vertelt mama Malika. "Hij gaat ook wonderwel met de situatie om. Het is een vechtertje. Aan zijn oogjes zie je trouwens al te goed dat hij geniet van de aandacht die hij in het ziekenhuis krijgt. 'Onze kleine reus', zo noemen de cliniclowns hem inmiddels."

Toch is het voor mama Malika en papa Mohamed niet altijd even gemakkelijk. Met de verzorging van hun oogappel zijn ze dag in dag uit bezig. "Er zijn al weken geweest dat we gewoon niet konden slapen. Dan ging het alarm 's nachts om de haverklap af en hadden we schrik dat er iets met hem was, een hartstilstand of zo. Natuurlijk was dat nooit het geval, maar toch."

Inmiddels dreigt de verzorging niet alleen op het mentale maar ook op het financiële vlak een zware dobber te worden. Daarom sprong Rita Martens een tijdje geleden op de kar. Haar vader runt het Zolderse bedrijf waar papa Mohamed werkt. Samen met nog een aantal vrijwilligers bokste ze de voorbije weken een benefietavond met artiesten en attracties in mekaar. Die vindt op 28 februari plaats op het industrieterrein Centrum-Zuid. Ook spontane donaties zijn welkom.