Bart Wellens Belgisch kampioen veldrijden

Bart Wellens (Spaar Select) is zondag in Lille voor de eerste keer Belgisch kampioen veldrijden bij de profs geworden. De wereldkampioen haalde het afgescheiden voor Mario De Clercq en Sven Nys. Wellens volgt Nys op de erelijst op.

Belga

Wellens zette al in de eerste ronde door en enkel Sven Vanthourenhout kon driekwart ronde volgen. Na twee ronden kon De Clercq aansluiten bij Wellens, maar halfweg koers moest ook hij er opnieuw af. Wellens finishte met een voorsprong van tien seconden op De Clercq en een minuut op Nys. Arne Daelmans werd vierde, Vanthourenhout vijfde.

De wereldkampioen trok in de eerste ronde in het offensief en reed eerst Tom Vannoppen en dan Vanthourenhout uit het wiel. Erwin Vervecken, De Clercq, Nys, Peter Van Santvliet en Ben Berden, die later ten val kwam, hadden eerder al achterstand opgelopen. Iedereen dacht dat de vogel gaan vliegen was, maar De Clercq vocht zich terug in het spoor van Wellens en zorgde zo toch nog voor een half kampioenschap spankracht, tot Wellens een nieuwe versnelling inzette en onbedreigd naar de titel fietste.

"Nu kan mijn seizoen niet meer stuk", lachte Wellens. "Negentien overwinningen al, Belgisch kampioen en de Gazet van Antwerpen Trofee ook op zak. Weinigen hebben in een seizoen ooit beter gedaan, behalve misschien Eric De Vlaeminck en Roland Liboton. Dat wil niet zeggen dat ik nu op mijn lauweren ga rusten, integendeel. Deze driekleur brengt rust met het oog op het wereldkampioenschap. Ik denk dat deze titel me alleen maar sterker zal maken in het vooruitzicht van Pontchâteau."

"De stress en de schrik waren vandaag mijn grootste vijanden", ging de nieuwe nationale kampioen verder. "Toen ik woensdag het parkoers kwam verkennen was ik in mijn nopjes. Zaterdag was het nog altijd even goed. Maar toen ik zondag op het middaguur nog een toertje maakte, was het alsof ik stil stond in het doorweekte zand. De moed zonk me in de schoenen en in werd er zenuwachtig van. De schrik viel gelukkig kort na de start van mij af. Ik startte in vierde positie, maar moest me inhouden in het spoor van de anderen. Voor mij het sein om maar meteen door te gaan."

"Toen Mario De Clercq in mijn spoor terugkwam had ik niet nog meer schrik. Daar had ik de tijd niet voor, want al de hele tijd sukkelde ik met het materiaal. Mijn versnelling sloeg altijd over en ik durfde aanvankelijk niet wisselen. Maar toen Mario terugkwam, kon ik niet anders. Had hij gezien hoe ik zat te knoeien, had hij me zeker ter plekke gelaten. Wisselen dus, waarna ik even in zijn wiel gebleven ben om vervolgens de definitieve kloof te slaan. De weg naar de eerste titel lag open, al kreeg ik het in de laatste twee ronden nog knap lastig. Plots begon ik stuurfouten te maken. Met amper twintig seconden voorsprong dacht ik toen wel dat het toch nog verkeerd kon lopen. Ik ben me toen opnieuw beter gaan concentreren en de overwinning was een feit."

"Een titel, waar ik in feite nooit aan getwijfeld heb. De anderen zegden wel dat ik minder goed was dan in november en in de eerste helft van december, maar ik wist waar ik mee bezig was. Ik moet toegeven dat ik de voorbije weken niet de vooruitgang gemaakt heb, die ik beoogd had te maken, maar ik voelde me nog wel altijd beter dan de rest. Zoals vandaag duidelijk gebleken is."

Dat kon De Clercq alleen maar beamen: "Bart had meer macht. Ik zoek geen uitvluchten. Wellens is een waardige kampioen. Ik heb gedaan wat ik kon. Jammer dat ik in de eerste ronde opgehouden werd. Ik had niet verwacht dat Vannoppen en Vanthourenhout zo gemakkelijk het gat zouden laten vallen en zelf zat ik gevangen achter Vervecken en Nys. In het zand kan je niet rijden waar je wil en dus moest ik wachten tot op het einde van de eerste ronde om de achtervolging in te kunnen zetten. Dat ik terug kon komen in het spoor van Wellens gaf me moed Als hij me moet laten bijkomen is dat een bewijs dat hij niet zo super is, dacht ik. Dat was verkeerd gedacht. Hij kon beter zijn versnellingen rondduwen dan ik en dus kon hij wegrijden. Hij had meer macht en won verdiend."

De echte ongelukkige na afloop van het BK was Sven Nys. "Ik ben nooit in de koers geweest", sakkerde de man die zijn driekleur moest inleveren. "Dat geeft me een echt onbehaaglijk gevoel. Ik kon enkel aan mijn eigen tempo rijden en nooit echt afzien. Ik had geen goede benen vandaag. Ik miste agressiviteit. Ik weet nu al zeker dat ik die maandag in Otegem wel zal hebben, maar daar koop ik vandaag niets mee."