Dusauchoit is een restaurant

Print
MECHELEN - Opnieuw 'Bach mag'. Logisch, want in mei van dit jaar, ergens in Texas, zat een pleiade van honderden tv-makers uit heel de wereld verbaasd tegen een aflevering aan te kijken. Formidabel, vonden ze het allemaal. Dat in schril contrast met het handvol klassieke fanaten, hier te lande, dat een jaar geleden «Schande!» stond te roepen.
BR>«Och, allemaal flauwekul,» zegt Chris Dusauchoit. «Het is heel simpel: ik ben een restaurant. Je kiest uit wat op de kaart staat en bevalt het je niet, dan ga je ergens anders.»
«Schande? Toch wel vreemd dat heel grote namen uit de klassieke muziek graag willen terugkomen. De dirigent Nicolaus Harmoncourt bijvoorbeeld. Die vond het eens wat anders en heel tof om doen. Vorig jaar heb ik trouwens al ondervonden dat de meeste klassieke muzikanten helemaal niet gediend zijn met het pretentieuze sfeertje dat ze doorgaans moeten ondergaan.»
«Met klassiek kun je alles doen. Voor deze serie hebben we op muziek van Haydn beelden van de Duitse Mannschaft gezet. Práchtig! En waarom zou dat niet kunnen? Vorig jaar hadden we voor sommige afleveringen 120.000 kijkers. Dat is zoveel als Torhout/Werchter. Wie, die goed bij zijn hoofd is, kan daar in godsnaam iets op tegen hebben?»