«Een chique, strenge baas»

HASSELT -

«Robert Waseige was zelf nooit een topvoetballer. Hij was een werkmens, een wroeter op het middenveld. In uiterste nood legde hij zijn hoofd voor de bal of schoffelde de tegenstander onder het gras. Als trainer eiste hij van zijn spelers tweehonderd procent inzet en discipline. Wie zijn voet terugtrok, mocht zich aan een donderpreek of een straftraining verwachten. Maar om te bewijzen dat hij geen onmens was, ging Robert achteraf met zijn gestrafte speler een pint drinken ...

Gaston TUCH

BR>

Eric Vanlessen speelde bij Winterslag toen Waseige er in 1971 arriveerde en er de hoeksteen van zijn loopbaan legde. Hij was weggekocht bij Racing White waar hij zich tot een nuttige ploegspeler had ontpopt. Bij de Limburgse mijnploeg, toen in derde nationale, was Waseige aanvankelijk speler-trainer. Vanlessen, zelf ook trainer geweest bij o.a. Lokeren, Charlerloi, STVV, Tongeren en Patro Eisden tekent de figuur van onze nieuwe bondscoach.

«Hij heeft acht jaar bij Winterslag gewerkt, bracht de ploeg in een mum van tijd naar eerste klasse, forceerde een Europees ticket en genoot algemeen respect. Hij was een voetbaldier, helemaal bezeten door het spelletje. Gelukkig als een kind als de resultaten goed waren, doodziek als het tegenzat. Hij was keihard voor zichzelf en voor de groep, maar altijd heel eerlijk en correct. Waseige had ook een bijzondere band met zijn spelers. Hij was hun baas, maar tevens hun vriend. Na een bolwassing vroeg hij doodleuk om tussen pot en pint de dingen uit te praten. Ook in taktisch opzicht was hij een grote meneer. Hij kende iedere tegenstander als zijn broekzak en dat vergemakkelijkte aanzienlijk onze taak.»

Een ijzeren vuist in een fluwelen handschoen, omschrijft Vanlessen zijn vroegere coach. Streng, maar rechtvaardig. Geobsedeerd door het voetbal.

«Een chique, strenge baas! Toen Anthuenis bij Genk wegging, had ik verwacht dat Waseige zou ingehaald worden. Dat hij nu de baas van de Rode Duivels wordt, verbaast me niks. Hij heeft er alle kwaliteiten voor.»

Beest

Ongeveer in dezelfde zin laat ook Rober Raes zich uit. Hij heeft in het begin van de zeventiger jaren Robert Waseige naar Winterslag gehaald. «Hij was me getipt door Roger Laboureur, journalist bij de RTBF-televisie. Ik heb hem wij Racing White weggekocht voor 150.000 fr. Als speler-trainer kreeg hij bij ons 80.000 fr. per maand.»

Robert Raes was in die tijd voorzitter van

De Vieze Mannen

, nu zetelt hij in de raad van bestuur bij Racing Genk.

«In 1971 heb ik Winterslag tijdens de laatste tien weken van de competitie zelf gecoacht nadat trainer Maurice Heelen ziek was geworden. We konden ons op het nippertje handhaven, maar ik had toen wel begrepen dat we voortaan iemand nodig hadden die voor orde en discipline in de rangen kon zorgen. Waseige dus.»

«Waseige is acht jaar gebleven. De veer is eigenlijk gebroken toen hij ons naar eerste klasse had gevoerd. Toen kwam hij loonsverhoging vragen. De raad van bestuur ging daar niet op in

omdat een contract een contract is

en de ondertekenaar zich daar ook moet aan houden. Waseige vroeg toen of hij persoonlijk bij de voorzitter van de raad van bestuur mocht onderhandelen. Daar haalde hij zijn slag thuis. Toen was er in de geest van de samenwerking, zoals die tot dan toe was geweest, iets gebroken. Dat doet niets af aan het respect voor Waseige. Hij was en is een schitterende trainer, een... bezeten beest.»