«Geen energie om te wenen»

Van onze verslaggever ter plaatse

Jürgen SCHROOTEN

BR>

FOLKENDANGE -

Het verhaal is intussen afgezaagd, maar gisteren was het nog maar eens zover. Joël Smets was zonder twijfel de beste piloot in koers, maar werd opnieuw afgestopt door pech. In de eerste reeks moest hij vlak voor het einde naar de kant met een kapotte bougie. Net op het moment dat hij vlot op de reekszege afstevende. In de tweede reeks ging hij tegen de grond nadat hij van de 10de naar de 2de plaats was opgerukt. «On-ge-loof-lijk,» zuchtte Smets. «Och, ik heb zelfs geen energie meer om te wenen. Zo diep zit het.»

Bartolini kon het worst wezen: hij won beide reeksen en vergrootte zijn voorsprong op Johansson tot 52 punten.

Smets kwam in Folkendange in een volledig witte outfit aan de start. «Kleur van de hoop,» verklaarde de Desselaar die keuze. Tevergeefs echter, want het noodlot sloeg opnieuw toe. «40 minuten aan de leiding, de reekszege binnen handbereik en dan plots niets meer. Mijn motor sloeg gewoon af. Kapotte bougie bleek achteraf. Tja, alles wat kan misgaan, gaat ook mis dit jaar. Dit team is gewoon vervloekt. Hemeltergend is het.»

«Och ja, ik heb liever dat het nu gebeurt, dan volgend jaar. De wereldtitel was toch al om zeep. Maar ik wilde mijn seizoen in schoonheid eindigen. Dat zou me mentaal ook sterker maken met het oog op de Motorcross der Naties en met het oog op volgend seizoen. Nu zak ik weer verder weg. Tjonge, alle pech waar ik de afgelopen vijf jaar van gespaard ben gebleven, valt nu in één keer op mijn hoofd. Ik heb zelfs geen energie meer om te huilen. Geloof me, enkele weken geleden, toen het me doordrong dat ik kon fluiten naar de wereldtitel, heb ik geweend van frustatie. Dat kan ik nu zelfs niet meer. Ik snap nog niet hoe ik me heb kunnen motiveren voor deze GP. Blijkbaar heb ik bijzondere gave om al het leed te vergeten wanneer ik achter het startblok sta. Maar dat vaatje geraakt ook stilaan leeg. Ik kan het vertrouwen nochtans gebruiken. Want er is één wedstrijd die ik met rood omcirkeld heb: de Motocross der Naties. Ik wil daar absoluut de wereldtitel pakken voor België. Dan is mijn seizoen toch een beetje gered.»

Vader Smets kon al die pech niet meer verkroppen. «Stelletje amateurs,» riep hij naar de Husaberg-mensen.

«Och, ik koester geen wrok tegen die mensen,» reageerde Joël. «We hebben schitterende jaren achter de rug: drie wereldtitels, een bak vol GP-zeges... Nee, die mensen zijn er ook 200 procent mee bezig. Dit doet hen ook pijn. Oké, normaal gezien kan dit niet op dit niveau. De Husaberg is niet meer competitief. Ik ben hier vandaag in het wit gestapt, de kleur van de hoop. Volgende keer kan ik beter in het zwart rijden...»

Bartolini

«Wat een dag,» lachte Andrea Bartolini. «Twee reekszeges, nee dat had ik niet verwacht. Ik moet natuurlijk toegeven dat ik geholpen werd door het uitvallen van Smets.»

De Italiaan vergrootte zijn voorsprong in het WK tot 52 punten. De wereldtitel wenkt? «Hoho, niet te hard van stapel lopen. De kloof is groot, maar er is nog niets beslist. Met Finland en Nederland, twee GP's in het zand, in het vooruitzicht kan er nog veel gebeuren. Iedereen weet dat dat niet mijn favoriete ondergrond is. Ik ben vorige week wel in Lierop gaan trainen. Maar door een paar uurtjes ginds te rijden, word ik niet meteen een goede zandrijder.»