Eurorock: «Beweeg, luie mietjes»

NEERPELT -

12u30. Op een uur dat de doorsnee bezoeker van Eurorock nog zijn doodskist afstoft en de zon mijdt als de pest, werd de Breese techno-noise formatie Geschmacksverstärker dan toch het podium opgejaagd. Een uur later dan gepland, maar daar zijn redenen voor. Wanneer de middagzon haar dikke UV-stralen op planeet Aarde werpt, is Neerpelt zowat de oven van Limburg.

BR>

Het is bloedheet en het gras is kurkdroog. Eén slecht uitgetrapte sigaret kan de Eurorockwei omtoveren in een knetterend vuurhaardje. Een trosje brandweerlui speurt de festivalweide af. Geen indrukwekkend karwei. De binnengestruinde festivalgangers zijn op één hand te tellen, en het laatste waar die bij woestijntemperaturen aan denken is een sigaret.

Dat het leven van een artiest hard kan zijn, krijgen die van

Gescmacksverstärker

meteen in het gezicht gesmeerd. Tijdens het eerste nummer staat er niemand voor het podium, een zwart groepje ligt te suffen in de schaduw van de P.A.-toren. «Pff, het is

fokking heet

,» blaast zanger/brulboei Olivier Coumans. Hij is het meer dan beu om voor uitgedroogde en platgetrapte grassprieten te zingen. «Kom, sta op, mietjes. Ge moogt gerust bewegen.» Het zou het begin zijn van eenrichtingsgevloek. Vergeefse aanporrende en opruiende kreten van het podium richting wei.

De knalharde elektro-noise scheurt over Neerpelt, maar Geschmacksverstärker krijgt ondanks hun verwoede pogingen de smaak niet op peil. «Ik snap er niks van. Wie loopt er nu in zwarte kleren rond? Fuck new wave! Het volgend nummer is voor al die geschminkte gezichten hier en is getiteld 'Horny Bitch'.»

Dierentuin

De bevolkingsdichtheid voor het podium is te vergelijken met de pas in kaart gebrachte hamsterpopulatie in deze provincie: welgeteld vier stuks. Coumans maakt alvast een gepaste opmerking. «Zijn jullie altijd zo lui? Het lijkt hier wel een dierentuin voor nachtdieren,

jeezes

.» Een metalgitarist uit het boekje (langharig, tattoo op de rechterbovenarm, zwarte broek en aanstormend bierbuikje) komt het podium op en geeft een solo ten beste. Om het contrast met de stokstijve festivalgangers compleet te maken, rukt de hyperkinetische zanger het glitterpak uit, voorziet kruis en kruin van een bierdouche en steekt de micro achter zijn onderbroek. Applaus zowaar. «God, dat raakt mij. Zie mij hier staan, een loser op een groot podium en dan drie mensen die klappen. Dat..., dat is echt kicken

mon

Fatwa

De volgende groep

Cubanate

(industriële heavy metal) wordt aangekondigd met: «Cubanate heeft doodsbedreigingen gekregen omdat ze hun publiek ooit

cocksuckers

noemden.» Er staat Geschmacksverstärker een fatwa van formaat te wachten.

In de blauwgeel gestreepte Marquee, beter bekend als de STVV-tent, geven

The New Fools

het beste van zichzelf. Drie-gitarenrock met een saxofoon in een bijrol. Wie dacht dat de tent een donker hol zou zijn waar obscure bands zich opperbest zouden voelen, komt alvast bedrogen uit.

Mede-organisator Francis Beenders: «Echt veel volk is er nog niet, maar dat is begrijpelijk. Het is snikheet en het is vrijdagmiddag. Veel mensen werken nog en de meeste buitenlanders zijn nog niet gearriveerd. En die komen vanuit heel Europa: Scandinavië, Duitsland, Engeland, Frankrijk en natuurlijk Nederland. Maar er zijn ook ticketaanvragen binnengerold vanuit Canada, de Verenigde Staten, Mexico en zelfs Zuid-Afrika.»

Het had World Rock moeten heten.

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer