Philippe Albert tempert te hoge verwachtingen van Charleroi-supporters

Print
CHARLEROI - Van 'houthakker van Bouillon' schopte hij het tot 'Prins van Newcastle'. Maar de troon kon Philippe Albert in Engeland niet bestijgen. Hij botste met een ander kandidaat-koning, ene Ruud Gullit. Dus keerde de 32-jarige Ardennees terug naar Charleroi, waar het allemaal begon. «Maar ik heb hier niets meer te bewijzen», stelt Albert met klem.
BR>
Heel enthousiast om interviews te geven, is Albert niet. Hij spreekt stil en zonder intonatie, waarschuwt dat zijn tijd beperkt is en kijkt voortdurend op zijn uurwerk. Zijn houding tegenover journalisten staat in schril contrast tot de hartelijkheid waarmee hij oude supporters begroet. Op het einde van het gesprek wordt zijn gedrag duidelijk. «Ik was de laatste jaren gechoqueerd door de manier waarop sommige spelers zijn behandeld», zegt hij. «Mensen als Grün en Scifo, die zo veel gedaan hebben voor het Belgisch voetbal, werden bij hun terugkeer naar de Belgische competitie gewoon afgemaakt. Na vijf en twaalf jaar te zijn weggeweest, gunde niemand hen krediet.»
- Ben je bang dat je op dezelfde manier zal worden behandeld?
«Ik zeg alleen dat wie lang uit de Belgische competitie is weggeweest, een aanpassingsperiode nodig heeft. Buitenlanders of trainers krijgen hier wel krediet, maar Belgen niet. Ik kan nu al zeggen dat ik Charleroi niet zal kunnen doen draaien. Van op mijn positie is dat trouwens onmogelijk. Met mijn plaatsing en ervaring kan ik er wel voor zorgen dat anderen beter voetballen. Maar het zijn de jongeren vooraan die het spel moeten maken. Ik heb aan niemand iets te bewijzen. Alleen aan mezelf wil ik tonen dat ik nog van nut kan zijn voor een voetbalploeg. Hopelijk vertaalt dat zich in cijfers. Binnen de eerste zeven eindigen, moet mogelijk zijn.»
Vergelijk eens de huidige Philippe Albert met die van pakweg KV Mechelen.
«Dat is onmogelijk. Toen was ik 22, was ik op volle kracht. Die inspanningen moet je me nu niet meer vragen. Maar ik ben wel rijper en rustiger geworden. Toen het na een kwartier met KV Mechelen nog 0-0 was, kookte ik al over. Ik wilde alles winnen.»
Wat is de beste ploeg waarvoor je speelde?
«Moeilijke vraag. Mechelen, dat was de hechte groep. Anderlecht was de individuele klasse van elk van de spelers. Had Sporting een slechte dag, dan won het nog dank zij een flits van Zetterberg, Nilis of Degryse. En Newcastle, dat was onder Keegan tweeënhalf jaar lang een fantastische ploeg. Nu is enkel Anderlecht nog top.»
Mechelen ging ten onder nadat Cordier zich terugtrok. En nu ga je naar een club waar Mandaric eenzelfde financiële constructie installeert.
«Ach, dat is gewoon de toekomst van het voetbal. In Engeland, Spanje en Italië zie je ook meer en meer clubs waar kapitaalkrachtige mannen de plak zwaaien. Daar ben ik niet bang voor.»
Je kon transfervrij weg bij Newcastle. Er waren toch clubs die je een vetter contract konden geven dan Charleroi?
«Naast Charleroi waren ook Kilmarnock en Wolverhampton geïnteresseerd. Maar geld heb ik nooit belangrijk gevonden. Anders was ik van KV Mechelen naar Juventus of Benfica gegaan, en niet naar Anderlecht. Ik heb nooit veel geld gehad. Als dat wel het geval was geweest, was het leven voor mij te gemakkelijk geweest. Ik heb altijd net genoeg geld gehad en ik verkies het zo.
Na verschillende stappen vooruit is dit de eerste achteruit. Knaagt dat?
«Wie zegt er dat dit een stap achteruit is? Mijn tijd bij Newcastle was voorbij, punt. Dan moest ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Eerst vond ik mijn voetbalgeluk terug bij Fulham, nu heeft Charleroi me een kans geboden.»
Hoe komt het dat Gullit jou niet hoefde?
«In Engeland zijn spelers groot genoeg om niet naar een uitleg te gaan vragen. Wie niet in de plannen van de trainer voorkomt, moet aanvaarden dat hij niet verwend wordt. Voetbal is in Engeland zoals een bedrijf.»
Aanvaardde het publiek van Newcastle dat zijn prins plots terzijde werd geschoven?
«Ach, dat mijn bijnaam The Prince was, speelt in die momenten geen rol. Aan de top is geen plaats voor gevoelens. Een bedrijfsleider die een bevriend, maar slecht arbeider in dienst houdt, gaat failliet. Maar dat neemt niet weg dat ik een goeie band heb behouden met de supporters. Zelfs bij Anderlecht stond ik dicht bij de fans.»
Oliveira, Wilmots, Boffin, zelfs Scifo even: allen kwamen ze terug naar de nationale ploeg...
«Het is zelfs de moeite niet het over dat onderwerp te hebben. Gedaan is gedaan. De reden? Net zoals ik destijds alles op Newcastle zette, zet ik me nu alleen voor Charleroi in. Enzo keert terug als Leekens opstapt, maar dat is bij mij niet het geval.»
Ik neem aan dat de competitie voor jou niet gauw genoeg kan beginnen?
«Ik kijk vooral uit naar onze tweede match, in Mechelen. Niet dat ik er nog veel volk ken, want iedereen is er vertrokken. Maar de supporters die me zeven jaar geleden uitwuifden, zullen wel nog dezelfden zijn.»