Overbevolkt Beach Rock met mak publiek en matige optredens

ZEEBRUGGE - De bakoven van Axion Beach Rock was afgelopen weekend goed voor 85.000 zweterige lijven. Vrijdagavond strandden 25.000 mensen op het zand van Zeebrugge voor het concert van Simply Red en Roland Gift. Zaterdag spoelde een vloedgolf van 60.000 zonnekloppers/festivalgangers aan op een overvol festivalterrein. Gevolg: Axion Beach Roch werd het vertrappelfestival bij uitstek. Waaghalzen probeerden eerst nog van tent tot tent te struinen, maar eenmaal Beach Rock echt op dreef kwam, was het podiumpendelen verleden tijd. De vraag mag er nog meer strand zijn brandde nog heviger dan de bloedhete middagzon.
BR>
Ook dit jaar werd Beach Rock volgens het Pontius Pilatus-principe geopend. Das Pop viel in de smaak van het volk en mocht bijgevolg het strandfeest aanzwengelen. Hun Belgische Britpop verzandde letterlijk. Das Pop stond namelijk geprogrammeerd op het uur dat iedereen mekaars rug met zonnecrème insmeerde.
De Britse rockers van Reef maakte hun tweede opwachting op het strandfestival. Van originaliteit kan je ze niet betichten, maar Reef legde er flink de zweep op en joeg de ene ruige rocker na de andere door de boxen. Dit zwaardere werk, daar lustte het publiek wel pap van. Het was meteen de teneur van de hele dag. Rock moest beuken en dance moest boenken, anders maakte de zon zich meester van de barbecue voor het podium.
En voilà, The Beautiful South mocht het ook eens proberen. Het publiek reageerde mak, terecht misschien wel. De groepsnaam en hun pruttelende zomerpopdeuntjes waren geknipt als muzak tussen de optredens, maar een live-concert? No thanks.
Hele andere zomermuziek kwam er van Lee Scratch Perry. Deze fijne reggaegoeroe bracht met The Robotics en The Mad Professor een geschifte mix van reggae, dub en funk. De carnavaleske bijrol die voor de toeter was weggelegd, herinnerde er ons aan dat we aan zee zaten.

Slappe lach


Met veel verwachting uitgekeken naar de doortocht van de lounge-pop met een donker randje van de Zweedse The Cardigans. Tevergeefs. De singles 'Lovefool', 'Erase & Rewind', 'Rise & Shine' en superknaller 'My Favourite Game' werden wel gesmaakt, maar toch kon het bloedhete publiek het diepvriezertje Nina Persson niet ontdooien. «So many people and stil so quiet?,» vroeg ze zich nog verbouwereerd af.
Quiet, dat was allesbehalve het geval bij Garbage. Ondanks een ondergaande zon, kon de groep de temperatuur op peil houden. Het werd een greatest hits-set met gedreven versies van 'Vow', 'Milk', 'Stupid Girl', 'Paranoid' en het toepasselijke 'Only Happy When It Rains'. Shirley Manson kreeg er de slappe lach van, helaas geen bruiner tintje.
Topper van het hoofdpodium was het enige Belgische festivalconcert van dEUS. Genoeg volk voor het podium, maar de oren hadden er blijkbaar minder zin in. Barman en co. speelden een degelijk concert, maar kregen alleen met grote hits als 'Suds & Soda', 'Roses' en het veel te lang uitgesponnen 'Hotellounge' het publiek op hun hand. Te smaken, maar het woord onvergetelijk toveren we hiervoor niet uit de kast.
Idem dito voor Massive Attack. Knappe groep, drie schitterende albums, maar live soms moeilijk uit de hoek komend. Openers 'Angel' en 'Rising Sun' klonken nochtans veelbelovend. Het werd een wisseldans rond het microfoonstatief tussen Horace Andy, 3D en Daddy G. Massive Attack bracht een aardig setje slaapliedjes. 'Unfinished Sympathy' botste daarbij op de meeste herkenning . Begrijp ons niet verkeerd, Massive Attack is en blijft topklasse.