Drukke maar muzikaal weinig opwindende vrijdagavond

PEER - «Walen buiten, Peer Vlaams.» We hoorden het vrijdagavond bij het verlaten van het terrein iemand roepen. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de man in kwestie waarschijnlijk een promille-record had gebroken, maar een tikkeltje waarheid zat er wel in.
BR>De vier groepen van beneden de taalgrens die vrijdagavond aantraden, zorgden voor een voltreffer qua publieke opkomst, maar muzikaal moesten we het stellen met wat losse flodders.
Dat opener Froidebise meer dan oké was, kon u zaterdag al lezen. Maar nadat zij met een gretige knauw de spits hadden afgebeten, kregen we Burning Plague voorgeschoteld. We namen een hap en kregen zure oprispingen.
En de Rennies mochten ook na groep nummer drie niet in de kast want afgezien van het feit dat het volgens onze dictionnaire nog altijd la langue moet zijn, schortte er nog wel wat aan Marc Lelangue en zijn band. Weinig overtuigingskracht, gebrek aan songs en gitarist Marty Townsend (ex-Blue Blot) die niet in zijn meest begenadigde dag verkeerde. Het was nochtans mooi begonnen met twee solo-nummers op een zelf gemaakte akoestische gitaar, maar daarna sloeg de verveling snel toe.
Fred And The Healers konden iets meer boeien, maar van een groep met een live-reputatie die tot ver over de taalgrens weerklank heeft gevonden, hadden we meer verwacht. Opnieuw stelden we een absoluut gebrek aan originaliteit vast en songs waren ook weer ver te zoeken.
Het publiek maalde er niet om. Er werd gedronken, geroepen en gefeest. Allemaal heel fijn, maar we moeten streng zijn want alles kan beter. Of om in de taalstrijd van de avond te blijven: tout peut meilleur.