Belgisch Daviscup-team overklast Zwitserland (3-2)

Print
BRUSSEL - Samen winnen, samen juichen, samen huilen. Het is de samenhorigheid die de jonge Belgisch Daviscup-ploeg naar steeds mooiere successen stuwt. Gisteren werd een nieuw hoogtepunt bereikt. Door de sensationale zege tegen Zwitserland behoort ons land tot de beste vier in de Wereldgroep. De halve finale wordt op 24, 25 en 26 september in en tegen Frankrijk gespeeld.
BR>
Een louter technische verklaring voor de opmars van ons tennislandje bestaat niet. Op die zeldzame Daviscup-dagen overvleugelen onze jongens spelers die individueel hoger genoteerd staan en waartegen ze in het ATP-circuit kansloos zijn. De Daviscup-hype vergt dus een psychologische benadering. Groepsgevoel, eer van het vaderland, thuisvoordeel, sfeer, supporterssteun... allemaal factoren die duistere krachten losmaken, waardoor het onmogelijke toch gerealiseerd wordt. Deze keer was het niet anders.

Met 4.000


Na de overwinningen van Malisse en Van Garsse op vrijdag, was de uitgangspositie natuurlijk schitterend. En met de goede afloop in het achterhoofd kunnen we alleen maar blij zijn dat Dewulf/Rochus zaterdag in het dubbelspel naast de wenkende eindzege grepen. Want wat had het publiek dan gisteren niet moeten missen? De 4.000 die op de slotdag de verzengende hitte trotseerden, spreken ons niet tegen. Ze waren immers bevoorrechte meezingers uit het koor dat de absolute hoogdag uit onze nationale tennisgeschiedenis opluisterde. Wie vertelt dat niet graag aan zijn buurman?

Tragedie


De match waarin het allemaal beslist werd, stond bol van drama, suspens, tragiek. Met twee jonge, beloftevolle acteurs die er in het eerste uur een spetterende show van maakten, maar die naar het einde op handen en voeten naar hun drinkbus kropen. Uitgeput, uitgedroogd, met doffe ogen en krimpende hersens die hen vaag herinnerden aan het prestige dat op het spel stond, maar die prikkels bereikten het racket niet meer.
Roger Federer, nog geen achttien, won de eerste set. Xavier Malisse, vandaag negentien, stelde gelijk en nam voorsprong. In dat bruisend gevecht, gaven de twee matadors nauwelijks iets aan mekaar toe. Ze snoepten mekaars opslag af, of waren in ieder spelletje heel dicht bij een servicebreak. Jawel, er werden rechtstreekse fouten gemaakt, maar die wogen niet op tegen de kampgeest en het talent dat ze rijkelijk over Primerose lieten vloeien. De vierde set was moordend. De zon stond loodrecht op de kuip, er was weinig zuurstof in de lucht. Malisse geraakte 5-2 voor. Federer wankelde. Zoals vrijdag, toen hij in zijn partij tegen Van Garsse al fysiek was geveld. Maar hij beet door. Kwam terug tot 5-5, het ogenblik waarop Malisse in ademnood geraakte. Bij 5-4 had de West-Vlaming een eerste matchbal gemist, bij 6-5 miste hij er twee. De tiebreak dan: 0-3 voor Federer, 5-3 voor Malisse. Kreunend, hijgend, krakend. Iedere slag kon hun laatste zijn en een vijfde set zouden ze sowieso niet overleefd hebben. Gelukkig voor Malisse en vaderland hoefde dat niet. Bij 6-5 kreeg hij nog eens een bal over het net. De goede! Na precies 3u.30 ging hij liggen en begon het publiek minutenlang te applaudiseren.

Weelde?


België dus bij de laatste vier! Of dat een realistische weergave is van de waardeverhoudingen in de tenniswereld? Zeker niet. We tellen niet eens meer een speler in de top100. Maar het bewijst wel dat er voldoende talent is om in uitzonderlijke omstandigheden ook heel sterk voor de dag te komen. Xavier Malisse is alleszins een uitzonderlijke versterking voor de ploeg. Net als tegen Tsjechië won hij weer zijn twee matchen, Van Garsse blijft ook een fenomeen. Als lid van de Daviscup-ploeg is hij schier onklopbaar. En we houden nog wat achter de hand. Filip Dewulf is nog jong genoeg om niet te worden afgeschreven, de broertjes Rochus, technisch zeer begaafd, moeten nog een beetje groeien. Kortom, het gaat bij de heren een beetje de weg op die ons Fedcup-team met Van Roost, Henin en weldra Kim Clijsters bewandelt. Het was dus terecht dat er gisteren champagne vloeide.