Alex Zülle is niet bereid nu al te berusten

Print
SAINT-GAUDENS - Sinds hij op de derde Tour-dag tachtig renners steeds verder voor zich uit zag ijlen nadat hijzelf voet aan de grond had moeten zetten op de spekgladde Passage du Gois, loopt Alex Zülle in de Tour achter de feiten aan. In proloog, eerste tijdrit en Alpen verloor de Zitser 96 seconden aan Lance Armstrong. Maar in het klassement voor de gele trui heeft hij een achterstand van 7'47 op de Amerikaan.
BR>Tussen Alpen en Pyreneeën deed Zülle niets om daar verandering in te brengen. In de laatste twee bergritten, dinsdag en woensdag, belooft hij wél vuurwerk.

Alex Zülle is geen veelprater. Hij is wel altijd vriendelijk, zeker als hij in de taal van zijn Nederlandse moeder wordt aangesproken. Maar toch kan er niet meer dan een kwartier af, wanneer we vragen om even langs te mogen komen.
«Kan het niet wachten tot maandag, op de rustdag? Dan organiseert Banesto een persconferentie. Een heel uur lang.»
Maar op die rustdag wil elke ploeg de journalisten ontvangen, persconferenties zat. Dan toch maar liever vijftien minuten eer vandaag de eenheidsworst op tafel komt.

Gedaan voor 't begon


«Wat mij betreft is dit geen eerlijke Tour», begint Zülle het verhaal van zijn eerste twee Tourweken. «Voor mij eindigde deze Ronde van Frankrijk zo goed als op de Passage du Gois. In de tweede rit. Ik reed niét achterin, ik kwam niét ten val. Maar ik werd opgehouden, moest voet aan de grond zetten. Ik heb Escartin naast me voorbij zien flitsen en nog anderen die terug in de spits geraakten. Ik slaagde daar niet meer in, ook al deden mijn ploegmaats nog zo hun best. Ik wil niemand met de vinger wijzen. Maar als deze Tour toen al een patron had gehad, iemand als Hinault of Indurain, waren ze vooraan allicht niet doorgegaan. Want zo schakel je geen collega's uit. Maar dat gebeurde dus niet, ik verloor meer dan zes minuten.»
«Nu sta ik bijna acht minuten achter Armstrong. In het begin leek dat ontmoedigend, nu niet meer. Ik ga al zolang mee, dat ik weet hoe snel een zelfverzekerde renner verandert in een hoopje twijfel. Van zodra een leider één-twee minuten verliest, kunnen er dat snel zeven-acht worden. Dat is mij al vaak genoeg overkomen, maar vorig jaar in de Tour gebeurde het ook nog.»

Ullrich leek ook onkwetsbaar


«De avond na de rit naar Luchon, toen Jan Ullrich de gele trui om de schouders had, leek niets de Duitser nog te kunnen gebeuren. Deze trui hebben we veroverd om niet meer af te geven zei Walter Godefroot toen. Maar in de Alpen liep alles verkeerd en pakte Pantani de gele trui af van de man die onkwetsbaar leek.»
«Ik ben geen klimmer als Pantani, maar misschien is Armstrong in de Pyreneeën minder sterk dan in de Alpen. En hoe hecht zal zijn ploeg zijn? Ik kan rekenen op een super-team, beter dan elke andere ploeg waar ik ooit voor reed. Banesto heeft niet voor niets al zes Tours, twee Giro's en twee Vuelta's gewonnen. Het is gewoon een machine waarvan geen enkel radertje klemt.»
«Bovendien heeft Lance geen enkele referentie naar een eerdere ronde van drie weken waarin hij tijdens de slotweek de leiding te verdedigen had. Ik heb die ervaring wel.
Om al die redenen geef ik mezelf nog niet over. Sinds l'Alpe d'Huez bood zich geen enkele gelegenheid aan om US Postal te bestoken. Wij hebben ons daarom vooral bezig gehouden met onze positie in het ploegenklassement. Maar vanaf dinsdag wordt dat anders. Als ik daar niet zou in geloven, als ik echt al bezig was om alleen voor de tweede plaats te rijden, pakte ik op de rustdag mijn koffers en ging ik naar huis. Maar ik blijf.»