R.E.M. breit droomslot aan memorabele T/W-editie

WERCHTER -

Hola hola, wat gebeurde er allemaal tijdens die laatste uurtjes van Werchter? Tot en met pakweg negen uur was het festival een groot feest vol zon, bier en fijne muziek. Maar even voordat R.E.M. en Green Velvet de 22ste editie van het rockfestival zouden afsluiten, begon het oude wijven te regenen dat het niet meer netjes was. Trouwe muziekliefhebbers bleven niettemin moedig op post. Nog even dus over de laatste stuiptrekkingen van afgelopen zondag en dan finito. De vrees dat Rock Werchter de amputatie van zijn Siamese tweelingbroer niet zou overleven bleek ongegrond. Rock Werchter staat als een huis, punt. En zelden ooit zo'n een enthousiast publiek gezien.

Christof RUTTEN, Roel DAMIAANS en Stef VANWOENSEL

BR>

Main Stage

Noem ons een stelletje begaaide hippies, maar we kregen toch even koude rillingen toen de massa voor het podium op verzoek van

Faithless

-zanger Rollo Armstrong het vredesteken maakte. «This is my church,» zei ie. De wei begon als een gek te hossen zonder dat er nog maar een beat te horen was. Drie jaar geleden was de Britse band nog een nobele onbekende en nu, met twee knappe albums in de binnenzak, is Faithless een heuse mega-act. Onlangs sloten ze een daverend Pinkpop al af, in Werchter effenden ze het pad voor Lenny Kravitz en R.E.M. Daarbij moest de groep enkel twee superhits uit zijn mouw toveren. 'Insomnia' schudde de allerloomsten op de grasmat wakker en 'God Is A DJ' werd spannend opgebouwd met wijze woorden van Rollo en opzwepende percussie. U mag nu beginnen gokken welk jaar Faithless T/W gaat afsluiten.

Wie dat alvast nooit zal doen is

Lenny Kravitz

wegens veel te zelfingenomen en te lang uitgesponnen. In concertzalen mogen zijn recente live-shows weer als vanouds aanslaan, de lange in- en outro's en het uitvoerig gesoleer waren er iets teveel aan. Kravitz had nochtans veel volk mee op de set gesleurd: zelfs twee mannelijke backing vocals en een blazerssectie. Straf spul om een stomende set mee neer te poten, maar dat gebeurde iets te weinig. Kravitz was de Bryan Adams van zondag: een vakman met een goedgevulde koffer vol hits en een leger trouwe fans. Het publiek zat op zijn hand, maar verwacht niet dat hij zichzelf ooit heruitvindt. En wil iemand hem ook effe tegen zijn schenen schoppen en zeggen dat Jimi Hendrix niet te kopiëren valt. Dank u.

Plensbui

Vuurwerk hoort er bij, wanneer de laatste noten van Rock Werchter wegsterven. De bliksem en donder, samen met een urenlange stortbui, kreeg het festival er gisteren gratis bij. Een zondvloed die

R.E.M.

extra leek te motiveren om er een onvergetelijk concert van te maken. Met minder had deze onvergetelijke editie van T/W '99 dan ook geen genoegen genomen. En zeggen dat R.E.M. niet van plan was om te touren na hun recente cd 'Up'. Dat ware jammer geweest, want de vierde T/W-passage van de Amerikaanse rockgroep was ongetwijfeld hun beste. Een opmerkelijk goedgeluimde Michael Stipe had daar veel mee te maken. Nooit hebben we de man meer zien lachen, nooit zagen we hem communicatiever tegenover het publiek. Zelden molenwiekte hij zo over het podium. De regen kon hem niet deren. Het woord 'Rain' stond op zijn hand geschreven en in het begin van het concert zong Stipe een flard 'Who'll Stop The Rain'. Even later toonde hij zich solidair met het publiek en ging hij op de uithoeken van het podium middenin de plensbui staan. «Jullie zien er nat nog mooier uit,» liet hij weten.

Het concert zou twee uur duren, en werd er eentje dat zowel de fan als de minder fervente R.E.M.-adept kon bekoren. De grote hits waren er (zoals een massaal meegezongen 'Losing My Religion'), maar ook een greep uit nummers die de groep al jaren niet meer had gespeeld. Het nieuwe 'The Great Beyond' belooft het beste voor de toekomst, en in de bissen werd zelfs geïmproviseerd. Regenconcerten zijn vaak de mooiste en dit was geen uitzondering. Over dit concert wordt over tien jaar nog gepraat door de tienduizenden dapperen die het tot het einde hebben meegemaakt. In ons dagboek hebben we de data 2, 3 en 4 juli 1999 alvast met een gouden stift omcirkeld. U wellicht ook.

Pyramid Marquee

Bij het optreden van het negenkoppige Ijslandse kunstenaarscollectief

Gus Gus

zagen veel kabelwerk, twee computertorens met daarochter telkens twee

technikanten

. Vooraan op het podium om er de symmetrie in te houden nog eens twee zangers. Gus Gus was louter een tijdelijk zijproject om een kortfilm van muziek te voorzien. Dat resulteerde in het prachtige debuut 'Polydistortion' en onlangs in een tweede album '(This Is Normal'. Live moesten de techno-vikingen ook niet onderdoen voor het elektronisch geweld dat de Pyramid Marquee al een heel weekend bij de keel greep. Dromerige soundscapes met stukjes techno, hiphop, pop en rock waren het resultaat. Voor de eerste keer werd er met de ogen dicht gedanst. Sfeervol concert.

Een van de optredens waar wellicht het meest naar werd uitgekeken was dat van

Basement Jaxx

. Hun plaat 'Remedy' scheert hoge toppen van Vladivostok tot Anchorage en het succes van single 'Red Alert' kan makkelijk wedijveren met pakweg het ego van Prince. Het Britse danceduo doet nog altijd geen live-sets, dus werd er gisteren uit eigen werk gedraaid en af en toe eens wat geplingeld op een schattig synthesizerdingetje. Met hoge verwachtingen gaat het echter meestal mis en dat was ook het geval bij dit optreden. Niet dat de nummers slecht waren, verre van, maar de

drive

die een dance-optreden tot een absoluut hoogtepunt kan opkrikken, ontbrak. De groep was wel niet echt in zijn goede doen na weken van gestresseerde optredens en slopende interviewsessies. Ook de salsa-danseressen die normaal van de partij zijn, stuurden hun regenwoudkat. In Pukkelpop zullen ze er wél weer bijzijn én met visuals, beloofde Simon Ratcliffe later nog. Beloof is beloofd. Afspraak in Kiewit.

Dopjeskop

Vervolgens schaamteloos te laat aangekomen bij

Green Velvet

en dat was effe vreemd. Op het podium immers een blanke man achter de knoppen en een Aziatische jongen bij de synthesizers. Maar nergens was die herkenbare groene dopjeskop te bespeuren. «Euh... is dit wel Green Velvet?», proberen we nog voorzichtig bij de buurman. «Jawel, hij is even van het podium af. Hij zingt tegenwoordig,» waarop een angstige blik richting microfoonstand volgt. Yep, Green Velvet is wellicht de eerste

techno-zanger

. Vroeger deed ie dat nog door zijn koptelefoon, nu dus gewoon. Origineel, misschien wel, maar goed? De tent vond het dik in orde, maar wij hoorden alweer weinig spannende dingen gebeuren. Als bio-ingenieur Velvet twee dagen daarvoor bij Fatboy Slim was binnengewandeld, dan had ie gezien wat voor een echte uitzinnige sfeer er in de Pyramidetent kon heersen.